Pomyślałam przez chwilę o muzyce, która porwała mnie kiedy byłam brzdącem i opuściła tak naprawdę nie wiem kiedy. Aż łzy się cisną do oczu gdy pomyślę o tym kiedy ostatni raz coś naprawdę zaśpiewałam, tak prosto z serca. Smutne, prawdziwe, dla mnie niesamowicie trudne uczucie pustki – po muzyce.

Tak po prostu.. odeszła?

Jeszcze niedawno wraz z przyjaciółmi prowadziłam dziecięcy zespół muzyczny, który co tydzień przynosił mi wiele radości, mimo wielu wyrzeczeń mile wspominam te piękne czasy. Jeszcze niedawno studia muzyczne i ciągłe śpiewanie, to tu, to tam. Koncerty z chórem, występy z dziećmi i wiele innych muzycznych imprez.

Bańka prysła – Warszawa. Nowe życie, nowi ludzie, nowe środowisko.. muzyka zniknęła w zgiełku, tłumie i pędzie. Codzienność, rzeczywistość. Ratunku

Dzień ślubu będziemy wspominać przez  jeszcze wiele lat.  Za 20 dni doczekamy się naszej pierwszej rocznicy. Jeszcze „kilka tygodni temu” trwały przygotowania do ślubu a już za chwilę minie rok od tego dnia. Cóż tu więcej mówić, zgadzamy się w wielu sprawach. Czasem o bzdurę się pokłócimy. Jest normalnie.

Poznaliśmy się 26 sierpnia 2009 r. podczas wyprawy „Boso przez plażę” (czytaj – ‘Nieoczekiwane spotkanie’ oraz ‘Dzień 13 – 26 sierpnia‘ i ‘Dzień 14 – 27 sierpnia‘). Chwilę po spotkaniu wiedzieliśmy, że to właśnie TA osoba, z którą już zawsze będę. Po kilkudziesięciu dniach zaczęliśmy myśleć o małżeństwie. Niektórzy się zapytają – dlaczego tak szybko? Odpowiem krótko, ale chyba treściwie. MIŁOŚĆ nie zna pojęcia czas.

Tylko nieliczni wiedzieli, że chcemy zawrzeć związek małżeński (potocznie ślub) 28 sierpnia 2010r. Postanowiliśmy uniknąć pytań ze strony rodziny i znajomych o takiej treści jak: a dlaczego tak szybko, a czy na pewno wiesz, że to TEN/TA, a gdzie będziecie mieszkać, a gdzie będziecie pracować, a gdzie to a gdzie tamto (…) i innych których już nie pamiętam. I po cichu staraliśmy się wszystko powoli dopinać na ostatni guzik. Równolegle pracowaliśmy nad wydaniem albumu Mała Księżniczka (link), bajki autorstwa Rafała Ziętka – czyli taty. (czytaj – Mała Księżniczka – bajka nie tylko dla dzieci).

W dniu, kiedy zdecydowaliśmy się na ślub, czyli wtedy kiedy „zarezerwowaliśmy dzień” w Kościele Mariackim chciałam wykrzyczeć całemu światu, że spotkało mnie (a raczej Ziemek mnie znalazł) największe SZCZĘŚCIE. Chciałam powiedzieć każdemu kogo spotkam, że wychodzę za mąż! Chciałam powiedzieć każdej znajomej jaki mój narzeczony jest wspaniały. Jednak postanowienie jest postanowieniem, więc świat nie usłyszał tej szczęśliwej wiadomości.

6 sierpnia zdecydowaliśmy się rozgłosić  światu wieść o naszych zaślubinach (czytaj informacje na Facebook.u- Uroczystość Zaślubin – Katarzyna Walasik i Ziemowit Ziętek). Wtedy też wszyscy  nasi znajomi posiadający profil na tym serwisie społecznościowym dowiedzieli się, że zamierzamy się pobrać.

Wielu naszych przyjaciół pomagało nam w ostatnich dniach naszego narzeczeństwa, wtedy kiedy my już czuliśmy malutki stres. Rodzice także, mieli ręce pełne roboty – przejęli się w końcu tym ważnym dniem.  Nie będziemy wymieniać każdego z imienia i nazwiska. Jeszcze raz wiedzcie jak bardzo Wam dziękujemy.  Z wieloma osobami jeszcze się na pewno spotkamy, jak tylko Wy znajdziecie ten czas i my.

Sprawą oczywistą było, że większość spraw, rzeczy była „załatwiana” na ostatnią chwilę. Suknia – wybrana 1,5 miesiąca przed datą właściwą. Troszkę wcześniej niż suknia garnitur Pana Młodego wisiał już w szafie. Butki zarówno Panny Młodej jak i Młodego były zakupione kilka tygodni przed ślubem. Obrączki odebraliśmy na dwa tygodnie przed. Losy chóru/zespołu ważyły się do ostatnich chwil, kto będzie dyrygował, kto będzie grał, kto będzie  śpiewał (w jakim głosie), kto zaśpiewa psalm. Dzień przed ślubem wiedziałam kto przeczyta czytanie.. Dzień przed ślubem byłam na próbie chóru i jeszcze śpiewałam w różnych głosach (na próbę wróciłam razem z Gosią po strojeniu sali w Gościńcu Słupskim w Bydlinie).

Tydzień przed dowiedzieliśmy się kto będzie głównym celebransem. Niestety nasz przyjaciel nie mógł przyjechać i wspólnie się radować. Ks Wojtek (główny celebrans) zna mnie od (prawie) dziecka – obiecał, że „kiedyś Ci będę ślubu udzielał”, więc nie mogło Go zabraknąć. Ks Norbert za to poświęcił spotkanie w Pile i był na czas.

Niedługo postaram się umieścić tutaj linki odsyłające do galerii ślubnej. Najwyższa pora by na blogu został ślad po ślubie i weselu.

Pamiętam pytania dotyczące odliczania na moim blogu, już zapewne wiecie do czego blog odliczał . do 15 godziny dnia 28 sierpnia 2010 r – teraz odlicza do pierwszej rocznicy.

Zdjęcia, które są umieszczone w tym wpisie są autorstwa Ewy Graniak – Wosinek (foto-gra-fka oraz Raj Lal) oraz jej męża Artura Wosinka (Ruthra-Kenisov oraz Ruthra-zyrka).

To już trzy miesiące