Poznaliśmy się 26 sierpnia 2009 r. podczas wyprawy „Boso przez plażę” (czytaj – ‘Nieoczekiwane spotkanie’ oraz ‘Dzień 13 – 26 sierpnia‘ i ‘Dzień 14 – 27 sierpnia‘). Chwilę po spotkaniu wiedzieliśmy, że to właśnie TA osoba, z którą już zawsze będę. Po kilkudziesięciu dniach zaczęliśmy myśleć o małżeństwie. Niektórzy się zapytają – dlaczego tak szybko? Odpowiem krótko, ale chyba treściwie. MIŁOŚĆ nie zna pojęcia czas.

Tylko nieliczni wiedzieli, że chcemy zawrzeć związek małżeński (potocznie ślub) 28 sierpnia 2010r. Postanowiliśmy uniknąć pytań ze strony rodziny i znajomych o takiej treści jak: a dlaczego tak szybko, a czy na pewno wiesz, że to TEN/TA, a gdzie będziecie mieszkać, a gdzie będziecie pracować, a gdzie to a gdzie tamto (…) i innych których już nie pamiętam. I po cichu staraliśmy się wszystko powoli dopinać na ostatni guzik. Równolegle pracowaliśmy nad wydaniem albumu Mała Księżniczka (link), bajki autorstwa Rafała Ziętka – czyli taty. (czytaj – Mała Księżniczka – bajka nie tylko dla dzieci).

W dniu, kiedy zdecydowaliśmy się na ślub, czyli wtedy kiedy „zarezerwowaliśmy dzień” w Kościele Mariackim chciałam wykrzyczeć całemu światu, że spotkało mnie (a raczej Ziemek mnie znalazł) największe SZCZĘŚCIE. Chciałam powiedzieć każdemu kogo spotkam, że wychodzę za mąż! Chciałam powiedzieć każdej znajomej jaki mój narzeczony jest wspaniały. Jednak postanowienie jest postanowieniem, więc świat nie usłyszał tej szczęśliwej wiadomości.

6 sierpnia zdecydowaliśmy się rozgłosić  światu wieść o naszych zaślubinach (czytaj informacje na Facebook.u- Uroczystość Zaślubin – Katarzyna Walasik i Ziemowit Ziętek). Wtedy też wszyscy  nasi znajomi posiadający profil na tym serwisie społecznościowym dowiedzieli się, że zamierzamy się pobrać.

Wielu naszych przyjaciół pomagało nam w ostatnich dniach naszego narzeczeństwa, wtedy kiedy my już czuliśmy malutki stres. Rodzice także, mieli ręce pełne roboty – przejęli się w końcu tym ważnym dniem.  Nie będziemy wymieniać każdego z imienia i nazwiska. Jeszcze raz wiedzcie jak bardzo Wam dziękujemy.  Z wieloma osobami jeszcze się na pewno spotkamy, jak tylko Wy znajdziecie ten czas i my.

Sprawą oczywistą było, że większość spraw, rzeczy była „załatwiana” na ostatnią chwilę. Suknia – wybrana 1,5 miesiąca przed datą właściwą. Troszkę wcześniej niż suknia garnitur Pana Młodego wisiał już w szafie. Butki zarówno Panny Młodej jak i Młodego były zakupione kilka tygodni przed ślubem. Obrączki odebraliśmy na dwa tygodnie przed. Losy chóru/zespołu ważyły się do ostatnich chwil, kto będzie dyrygował, kto będzie grał, kto będzie  śpiewał (w jakim głosie), kto zaśpiewa psalm. Dzień przed ślubem wiedziałam kto przeczyta czytanie.. Dzień przed ślubem byłam na próbie chóru i jeszcze śpiewałam w różnych głosach (na próbę wróciłam razem z Gosią po strojeniu sali w Gościńcu Słupskim w Bydlinie).

Tydzień przed dowiedzieliśmy się kto będzie głównym celebransem. Niestety nasz przyjaciel nie mógł przyjechać i wspólnie się radować. Ks Wojtek (główny celebrans) zna mnie od (prawie) dziecka – obiecał, że „kiedyś Ci będę ślubu udzielał”, więc nie mogło Go zabraknąć. Ks Norbert za to poświęcił spotkanie w Pile i był na czas.

Niedługo postaram się umieścić tutaj linki odsyłające do galerii ślubnej. Najwyższa pora by na blogu został ślad po ślubie i weselu.

Pamiętam pytania dotyczące odliczania na moim blogu, już zapewne wiecie do czego blog odliczał . do 15 godziny dnia 28 sierpnia 2010 r – teraz odlicza do pierwszej rocznicy.

Zdjęcia, które są umieszczone w tym wpisie są autorstwa Ewy Graniak – Wosinek (foto-gra-fka oraz Raj Lal) oraz jej męża Artura Wosinka (Ruthra-Kenisov oraz Ruthra-zyrka).

To już trzy miesiące

„Pustynia to miliony czułych dotknięć. Zanurz rękę w piasku i poczuj jak one są szczęśliwe.”  To opowieść o zderzeniu dwóch światów, światów, w których szczęście ma różny wymiar. Czy żeby być szczęśliwym, trzeba odbierać szczęście innym? Mała Księżniczka i jej pustynia odpowiadają na te i inne pytania.

„Mała Księżniczka to przepiękna opowieść o przygodach podróżnika i złotowłosej dziewczynki, zamieszkującej odległą pustynie, gdzieś na południowych krańcach Afryki.Podróżnik trafia na pustynie w drodze zakładu z kolegami. Podczas swojej samotnej wędrówki spotyka Małą Księżniczkę. Od tego spotkania Mała Księżniczka staje się jego przewodniczką. Księżniczka pokazuje mu pustynie jakiej do tej pory nikt jeszcze nie widział.

Czas spędzony z Księżniczką uświadamia mu, że w jego współczesnym świecie pełnym udogodnień jest wiele dróg prowadzących do nikąd. Jak żyć aby nie zabłądzić i nie odbierać szczęścia innym?  Mała Księżniczka z dziecięcą naiwnością, próbuje nauczyć podróżnika tych i innych wartości, co niekiedy przeradza się w poważną dyskusję. Racjonalne rozumowanie i naukowe wytłumaczenia podróżnika przegrywają z dziecięcym pojmowaniem świata. Podróżnik wraca do domu jako odmieniony człowiek.

Książka zawiera osiemnaście przepięknych ilustracji malowanych ręcznie akwarelami do każdego z rozdziałów autorstwa Jacka Frankowskiego, a także  spis najpiękniejszych ponadczasowych złotych myśli i powiedzeń Małej Księżniczki. Aby tego było mało, na płycie znajduje się 5 najpiękniejszych i najbardziej znanych kołysanek w bajkowym wykonaniu Kasi Walasik, które przywołają niejdno wspomnienie dzieciństwa, a dziecko nawet najbardziej rozbrykanego zaczarują w kolorowy i bajkowy sen.”

Zapraszam na stronę internetową Małej Księżniczki - http://malaksiezniczka.eu

Jak pisze autor we wstępie do bajki „Mały Książe , będąc na Ziemi nie powiedział , że ma młodszą siostrę. Może po prostu nikt go o to nie zapytał. Posłuchajcie więc….”

Przeczytaj więcej :

• Dzieje się
• Napisali o albumie
• Mała Księżniczka w Księgarni

Możliwe, że jeszcze dziś dopiszę tu bardzo ważną informację związaną oczywiście z Małą Księżniczką. Dlaczego tak długo o niej nie pisałam na blogu? Aż wstyd się przyznać.. przez czerwiec ani lipiec nie napisałam ani jednej notki, czas nadgonić tę nieobecność i wziąć się porządnie w garść. Zaczynam od Małej Księżniczki

We wczorajszy piątkowy wieczór naszła mnie ochota na dorsza, takiego z kutra, którego jedliśmy chyba 3 tygodnie temu. W lodówce śledzie, więc na dorsza mogłam sobie tylko popatrzeć. Jeśli chcecie to też popatrzcie. Dorsz ustecki, przepyszny, biały,  mięciutki, tylko ciut za słony… ale to było specjalnie. Bym następnego dnia wypiła więcej niż 250 ml zielono

Popatrzcie, powąchajcie i spróbujcie. Prosto z kutra, ale wcześniej troszkę oprawiony dorsz.  Tak to jest jak się mieszka prawie nad morzem.. Mój ulubieniec to dorsz, ale nie pogardzę śledziem z octu przyprawionym na nasz sposób. Świeża ryba jest przepyszna, nie wiem jak smakuje ryba mrożona.

Dorsz najlepiej smakuje prosto z patelni, gdy jeszcze parzy w palce. I ta mięciutka skórka a z drugiej strony mąka i jajko. Musi być oblany cytryną, ocet to nie to samo. Cytryna i już.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

]]> http://cassia.pl/dorsz-piatkowy/feed/ 6