Cała i zdrowa wróciłam do mojego kochanego miasteczka. Teraz już wiem, że tutaj kiedy kogoś przypadkiem potrącę na słowo przepraszam się nie zdziwi, w Warszawie tak.. Było pogodnie więc i kilka zdjęć także udało się zrobić. Od rana do wieczora w kolejce, autobusach, metrze.. to męczące. Szaro, zielono i pomarańczowo.

Schody

Pierwszego dnia gdy goniliśmy z Ziemkiem na pierwsze umówione spotkanie usłyszałam „szybko do schodów” – wychodząc z Metra. Nie wiedziałam o co chodzi, do jakich schodów, i dlaczego szybko? Gdy zobaczyłam tych wszystkich ludzi wysiadających z Metra i biegnących w naszym kierunku, odpowiedź sama się znalazła. Wszyscy mknęli do ruchomych schodów i każdy chciał być pierwszy. Cudem uszłam z życiem, podduszona, poobijana… Po 20 sekundach byliśmy już na powierzchni. Nie jestem przyzwyczajona do takich scen.

Carrefour

Druga sytuacja zdarzyła się tego samego dnia. Czekaliśmy sobie grzecznie w kolejce do kasy w Carrefour.ze w Złotych Tarasach. Za nami stały z pełnym koszem zakupów 2 „przemiłe” kobiety.. Ziemek zapytał się mnie o godzinę, więc odpowiedziałam, że jest osiemnasta osiem (18.08), z za pleców usłyszałam jednak, że jest osiemnasta zero sześć. No cóż pomyślałam. Chciała to zrobić na złość, a niech ma. Szczęśliwi czasu nie liczą. Jeszcze wiele innych przykrych słów padło z ich ust, mniej więcej też, takie które były krytyczne co do mojego wyglądu. Hmm… całe szczęście, że jestem troszkę od nich młodsza (jakieś 10- 20 lat). Dobrze, że mam dobry słuch, tylko szkoda, że one tego nie wiedziały Nie jestem przyzwyczajona do takich scen

Przejścia podziemne

Warszawskie podziemia są dla mnie czymś niepojętym. Trzeba iść w tempie, bo jeśli chociaż na chwilę się zwolni to niestety można zostać staranowanych lub okropnie zbluzganym.. „Jak chodzisz”, „Szybciej” i pewno wiele innych. Potrącenie torebką, plecakiem czy innym ciężkim sprzętem jest normalne – sądzę, dlatego tez słowa PRZEPRASZAM nie usłyszałam ani razu. Dziwnie się poczułam nawet gdy ja przeprosiłam gdy niechcący kogoś potrąciłam. Jakbym mówiła w innym języku.

Spacery

Pośród tych wszystkich zabieganych dni znaleźliśmy czas by troszkę pospacerować. Więc w galerii można obejrzeć kilka zdjęć z naszych spacerów. Stary Rynek, bo blisko i troszkę dalej Łazienki. Mnie oczywiście było zimno i chciałam już wracać, więc były to takie błyskawiczne spacery. Jednak nie mogliśmy pozostawić biednych zmarzniętych ptaków bez jedzenia, więc przynieśliśmy kaczkom obiad. Jadły nam z ręki, nawet nas nie podziobały, były delikatne. Nawet paw dzióbnął, choć chyba nie powinien jeść bułki.

Komunikacja

Najszybciej do Centrum było nam wsiąść w kolejkę i po 20 minutach już byliśmy na miejscu. Na spotkania poruszaliśmy się Metrem, autobusem, czasem tramwajem. Tyle kilometrów by gdzieś dotrzeć. To męczące… Mogę tylko powiedzieć, że gdy chcemy pojechać nad morze to zajmuje nam to właśnie 20 minut. Warszawa jest za duża i wszędzie jest daleko. Jak dobrze, że można odpocząć nad morzem. Tylko, że tutaj już o piątej nad ranem gołębie budzą nas swoimi nóżkami a mewy … skrzeczą.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►

Próby scholi w soboty od 10 – 11, w niedziele zaś od 9.15- 10.15.

W ubiegłą niedzielę Aniołki miały swój mały występ po wakacjach. Najwyższa pora by zacząć próby, rozłąka wakacyjna nie działa dobrze, więc szybko nadganiamy rozstanie. Na pierwszej próbie pojawiło się tylko 6 Aniołków, na następnej próbie na pewno będzie więcej.

zielono i pomarańczowo

u dołu strony znajdziecie nagrania , zapraszam do słuchania

Od listopada ubiegłego roku prowadzę scholę dziecięcą przy Kościele Jana Kantego w Słupsku. Najmłodsza Maja miała 6 lat (dziś już chodzi do pierwszej klasy) a najstarsze to 2 panienki Ola i Zosia, które w tym roku poszły do V klasy szkoły podstawowej.  Początki były trudne, jednak im więcej się spotykaliśmy tym łatwiej było nam się dogadać. Przejęłam  scholę po ukochanym księdzu, który został przeniesiony do innej parafii, więc łatwo nie było.

Najważniejszą osobą w scholi jest opiekun duchowy. Oczywiście i nasza schola ma swojego tatusia. Jestem tą miłą i delikatną mamą, a jeśli Aniołki coś przeskrobią to tata wkracza do akcji. Całe szczęście, że nie musiał wiele razy interweniować. Mając pod swoimi skrzydłami tyle dzieci można nauczyć się odpowiedzialności za nie.  Nie jest to takie proste, gdyż każde dziecko jest inne. Jedne ciągle się przytula, drugie ciągle rozrabia, trzecie jest nieśmiałe, a czwarte nie chce śpiewać. Każdemu dziecku trzeba poświęcić tyle samo uwagi.

Ważne by utworzyła się mocna grupa dzieci, która zjawia się na wszystkich spotkaniach. Systematyczność wypracowana w młodszych latach rzutuje na dorosłe życie.

Przyjemne z pożytecznym

Panuje u nas domowa atmosfera, są dzieci ale także  rodzice,  ciocie i wujkowie. Dzięki tym 4-5 godzinom spędzonym w tygodniu możemy poznać ich charakter. Po tym roku pracy wiem czego mogę się spodziewać po poszczególnych osobach. To przemiłe kiedy dziecko wchodzi do salki i od razu biegnie do mamy się przytulić.

Panienki górą

Maja i Ola, Zosia i Ania, Milenka i Martynka, Marcela, Julia. C,  Justyna, Julka. N, Magda, Julka. B, Basia, Laura, Agatka, Dominika, Asia, Natasza, Agnieszka, Asia, Hania, Kuba i Michał. To imiona wszystkich naszych kochanych Aniołków. Widać przewagę panienek, ale nasi chłopcy się tym nie przejmują. Obaj ślicznie śpiewają, a może w tym roku przyprowadzą swoich kolegów. Razem tworzą wspaniały zespół.  Nie ma kłótni, nie ma złości. Jest radość z bycia razem.

Repertuar

Myślicie – dzieci, więc utwory są łatwe i nieskomplikowane. Na samym początku tak było. Na pierwszym spotkaniu nie miałam z czego wybierać, gdyż repertuar z lat poprzednich było nieco inny niż ja chciałam zaproponować. Od drugiego spotkania zaczęłam uczyć utworów z czasów gdy ja chodziłam na scholę. Trzeba było rozeznać poziom i dopasować odpowiednie pieśni. Zetknęłam się z oburzeniem, dzieci mówiły - My nie chcemy uczyć się nowych piosenek, chcemy stare. Na szczęście zrezygnowały z tych słów kiedy usłyszały pierwsze dźwięki nowych pieśni.  W do niedzielnego psalmu jest wyznaczane i przygotowane przeze mnie jedno dziecko. Od małego staram się wpajać, że psalm wykonuje jedna osoba.

Wystąpienie solo to niemałe wyróżnienie, ale i wielki  stres W życiu będą narażane na dużo większy, więc taki psalm jest dobrym ćwiczeniem. Mikrofon + tekst + organy/gitara i moja mała pomoc podczas mszy.

Im dłużej się spotykamy tym więcej mogę od nich wymagać. Na przełomie stycznia/lutego na spotkaniu sobotnim uczyliśmy się jednej nowej piosenki. Z czasem  mogłam zacząć uczyć już dwóch, co było dla mnie ogromną radością a i także sukcesem. Wspaniale jest gdy widać owoce włożonej pracy.

I Komunia Święta

Większość dzieci, które przychodziły na spotkania scholi przygotowywały się na przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej. Do tego ważnego momentu przygotowywał je opiekun duchowy, a zarazem wikariusz naszej parafii. Im bliżej Komunii tym więcej prób, spotkań. Wszyscy w parafii byli zaangażowani. Moją częścią była oprawa muzyczna ze strony pieśni oczywiście we współpracy z organistą.Podczas I Komunii (w grupie I) akompaniowało dwóch  gitarzystów: Krzyś i Zbyszek. Tydzień później do tego składu dołączyła ciocia Gosia.

Dzieci były bardzo przejęte TYM dniem jednak śpiewały najgłośniej jak tylko potrafiły. Ich uśmiechnięte oczka mówiły same za siebie. Przecież wreszcie nadszedł TEN dzień. Dziś możemy wspominać oglądając film oraz zdjęcia.

W sobotę i niedziele druga próba w roku szkolnym 2009/2010. Zapraszamy chętnych do śpiewania

a teraz nas posłuchajcie

Aniołki – Panie do kogóż pójdziemy dziś

Aniołki – Wejdźmy do Jego bram

Aniołki – Czcijmy Jezusa

Jeśli podoba Ci się wpis lub nie, możesz  zostawić po sobie
ślad wpisując krótki komentarz - cassia

]]> http://cassia.pl/zaczynamy-aniolki-daly-czadu/feed/ 1