Na blogu wiele było o naszych Aniołkach. O tym co śpiewamy, kiedy można przyjść na próby, czego udało się nam dokonać. Dwa lata wspólnego spotykania się na próbach i występach. Godzina w sobotę a w niedzielę dwie. Zdążyliśmy się wszyscy troszkę poznać – to zależało od naszej systematyczności. 2 lata pracy szaro, zielono i pomarańczowo

Szaro było wtedy kiedy Aniołki się nie słuchały. Kiedy trudno było dojść do słowa, do dźwięku. Kiedy w środku chciało się krzyczeć, ale na zewnątrz było opanowanie. Kiedy dzieci się spóźniały na próby. Staraliśmy się być zawsze przed nimi (ustawić krzesełka, włożyć utwory do czarnych segregatorów, przewietrzyć, włączyć grzejniki zimą).  Kiedy w niedzielę, nie było spódniczek. Kiedy było głośno przy mikrofonach (szepty, śmiechy, gadanie), w kościele rozmowy głośne. Były też małe kłótnie z „tatą” nie powiem. Dzieci o tym nie wiedzą.

Zielono było na każdej próbie kiedy uczyliśmy się nowego utworu. Chcieliśmy, by próby były  zajęciami umuzykalniającymi. I tak też się stało. Każdy utwór był analizowany (łatwy, trudny, za trudny, kiedyś na pewno uda nam się to zaśpiewać) i w ten sposób ćwiczyliśmy pamięć muzyczną. Nie chcieliśmy zniżać poziomu aniołkom, gdyż to nie wyszłoby im na dobre. Widzieliśmy potencjał! Było pięknie gdy na jednej godzinnej próbie nauczyliśmy się trudnej piosenki. Piękniejsze było gdy słyszeliśmy głosy: podoba nam się, jeszcze raz, fajna, za tydzień też ją zaśpiewamy? To było budujące, gdyż wybranie utworu wcale nie było łatwą rzeczą. Debilsongi odłożyliśmy głęboko do szuflady..

Pomarańczowo było wtedy kiedy dzieci z chęcią przychodziły na próby. Często przychodziły przed czasem, nawet żeby poustawiać krzesełka (Julka, Zuzia dzięki). Kiedy dzwoniły i mówiły, że się troszkę spóźnią, lub dlaczego nie mogą przyjść na próbę. Kiedy słuchały tego co mówimy. Kiedy szybko uczyły się utworu. Kiedy zaśpiewały w dwugłosie ! Kiedy się przytulały na początku próby, w trakcie próby i na koniec kiedy trzeba było iść do domu.. Kiedy udało nam się zająć pierwsze miejsce w konkursie rejonowym piosenki religijnej. Kiedy zaśpiewałyśmy w Finale tego konkursu w Koszalinie (stres był). Kiedy przygotowywaliśmy niespodzianki dla naszego „taty”. Było pomarańczowo wtedy kiedy byliśmy razem.

To były piękne dwa lata ciężkiej pracy. Lata, które zaowocują w przyszłości u każdego i każdej z  nas. Aniołki możliwe, że pokochają muzykę, a my teraz już troszkę wiemy, jak opiekować się dziećmi. Nie było rodziców na próbach, więc na tę godzinę my zamienialiśmy się w nich.

W niedzielę przychodziło mi wstawać o 7.30 teraz budzik z przypomnieniem „uwaga schola” na pewno na długi czas u mnie zostanie.

Gosia na próby miała bardzo blisko, więc można sądzić, że była jedną z nielicznych wyspanych osób na próbie. Dziękujemy Ci za to, że byłaś z nami. Pięknie grasz na gitarze, na Jorge i Federico równie pięknie (nie bij ich tak mocno). Kiedy mama nie dawała rady, „ciocia” potrafiła krzyknąć, nagle robiło się cicho…

Krzyś przyjeżdżał do nas z Ustki, a przez ostatni rok aż z Gdańska. Wiedzieliście?

Ksiądz Adaś tzw. „tata” był naszym oparciem, dzięki Niemu nasze utwory zawsze były pięknie wydrukowane. Psalm dla Aniołków zawsze był na sztywnym papierze. Przychodził na nasze próby by sprawdzić co się dzieje, czy wszyscy są grzeczni i czy pięknie i głośno śpiewają. Później wracał na górę do „kawiarni”. Tata był od zadań specjalnych, kiedy „mama” nie dawała rady.

Rodzice dzielnie i wytrwale przyprowadzali swoje dzieci na próby. Musieli wcześniej wstawać w soboty i niedziele. Wiele zależy od rodziców. Pomagali kiedy trzeba było, wspierali swe dzieci, kiedy było solo – psalm. Dziękujemy!

Wszystkim Aniołkom, które przychodziły na nasze próby dziękujemy i mamy nadzieję, że pokochają muzykę tak jak my kochamy! Do zobaczenia… za 10 lat?

Niedługo dołączę jeszcze 3 filmy, Niepojęta łaska, Każdy dzień upewnia mnie i może Ty światłość dnia.

„Pustynia to miliony czułych dotknięć. Zanurz rękę w piasku i poczuj jak one są szczęśliwe.”  To opowieść o zderzeniu dwóch światów, światów, w których szczęście ma różny wymiar. Czy żeby być szczęśliwym, trzeba odbierać szczęście innym? Mała Księżniczka i jej pustynia odpowiadają na te i inne pytania.

„Mała Księżniczka to przepiękna opowieść o przygodach podróżnika i złotowłosej dziewczynki, zamieszkującej odległą pustynie, gdzieś na południowych krańcach Afryki.Podróżnik trafia na pustynie w drodze zakładu z kolegami. Podczas swojej samotnej wędrówki spotyka Małą Księżniczkę. Od tego spotkania Mała Księżniczka staje się jego przewodniczką. Księżniczka pokazuje mu pustynie jakiej do tej pory nikt jeszcze nie widział.

Czas spędzony z Księżniczką uświadamia mu, że w jego współczesnym świecie pełnym udogodnień jest wiele dróg prowadzących do nikąd. Jak żyć aby nie zabłądzić i nie odbierać szczęścia innym?  Mała Księżniczka z dziecięcą naiwnością, próbuje nauczyć podróżnika tych i innych wartości, co niekiedy przeradza się w poważną dyskusję. Racjonalne rozumowanie i naukowe wytłumaczenia podróżnika przegrywają z dziecięcym pojmowaniem świata. Podróżnik wraca do domu jako odmieniony człowiek.

Książka zawiera osiemnaście przepięknych ilustracji malowanych ręcznie akwarelami do każdego z rozdziałów autorstwa Jacka Frankowskiego, a także  spis najpiękniejszych ponadczasowych złotych myśli i powiedzeń Małej Księżniczki. Aby tego było mało, na płycie znajduje się 5 najpiękniejszych i najbardziej znanych kołysanek w bajkowym wykonaniu Kasi Walasik, które przywołają niejdno wspomnienie dzieciństwa, a dziecko nawet najbardziej rozbrykanego zaczarują w kolorowy i bajkowy sen.”

Zapraszam na stronę internetową Małej Księżniczki - http://malaksiezniczka.eu

Jak pisze autor we wstępie do bajki „Mały Książe , będąc na Ziemi nie powiedział , że ma młodszą siostrę. Może po prostu nikt go o to nie zapytał. Posłuchajcie więc….”

Przeczytaj więcej :

• Dzieje się
• Napisali o albumie
• Mała Księżniczka w Księgarni

Możliwe, że jeszcze dziś dopiszę tu bardzo ważną informację związaną oczywiście z Małą Księżniczką. Dlaczego tak długo o niej nie pisałam na blogu? Aż wstyd się przyznać.. przez czerwiec ani lipiec nie napisałam ani jednej notki, czas nadgonić tę nieobecność i wziąć się porządnie w garść. Zaczynam od Małej Księżniczki

Schola parafialna Aniołki przy parafii pod wezwaniem Św. Jana Kantego w Słupsku zajęła pierwsze miejsce exe quo w kategorii zespołów 1-3 w konkursie rejonowym Na anielską nutę . Wszystkie aniołeczki cieszą się, mniejsze i większe. Pierwsze miejsce w kategorii soliści 4-6 zajął nasz Aniołek Ola Hulecka. szaro, zielono i pomarańczowo

Tak naprawdę to od początku istnienia scholi Aniołki pracowaliśmy na ten sukces. Śpiewamy dla parafii już ponad rok. Bardzo nas ucieszyła ta wiadomość o pierwszym miejscu. Finał konkursu odbędzie się w Koszalinie 29 maja w Kinie Kryterium. Trzymajcie Kciuki.

A tutaj można obejrzeć część zdjęć. Zapraszam.