Na blogu wiele było o naszych Aniołkach. O tym co śpiewamy, kiedy można przyjść na próby, czego udało się nam dokonać. Dwa lata wspólnego spotykania się na próbach i występach. Godzina w sobotę a w niedzielę dwie. Zdążyliśmy się wszyscy troszkę poznać – to zależało od naszej systematyczności. 2 lata pracy szaro, zielono i pomarańczowo

Szaro było wtedy kiedy Aniołki się nie słuchały. Kiedy trudno było dojść do słowa, do dźwięku. Kiedy w środku chciało się krzyczeć, ale na zewnątrz było opanowanie. Kiedy dzieci się spóźniały na próby. Staraliśmy się być zawsze przed nimi (ustawić krzesełka, włożyć utwory do czarnych segregatorów, przewietrzyć, włączyć grzejniki zimą).  Kiedy w niedzielę, nie było spódniczek. Kiedy było głośno przy mikrofonach (szepty, śmiechy, gadanie), w kościele rozmowy głośne. Były też małe kłótnie z „tatą” nie powiem. Dzieci o tym nie wiedzą.

Zielono było na każdej próbie kiedy uczyliśmy się nowego utworu. Chcieliśmy, by próby były  zajęciami umuzykalniającymi. I tak też się stało. Każdy utwór był analizowany (łatwy, trudny, za trudny, kiedyś na pewno uda nam się to zaśpiewać) i w ten sposób ćwiczyliśmy pamięć muzyczną. Nie chcieliśmy zniżać poziomu aniołkom, gdyż to nie wyszłoby im na dobre. Widzieliśmy potencjał! Było pięknie gdy na jednej godzinnej próbie nauczyliśmy się trudnej piosenki. Piękniejsze było gdy słyszeliśmy głosy: podoba nam się, jeszcze raz, fajna, za tydzień też ją zaśpiewamy? To było budujące, gdyż wybranie utworu wcale nie było łatwą rzeczą. Debilsongi odłożyliśmy głęboko do szuflady..

Pomarańczowo było wtedy kiedy dzieci z chęcią przychodziły na próby. Często przychodziły przed czasem, nawet żeby poustawiać krzesełka (Julka, Zuzia dzięki). Kiedy dzwoniły i mówiły, że się troszkę spóźnią, lub dlaczego nie mogą przyjść na próbę. Kiedy słuchały tego co mówimy. Kiedy szybko uczyły się utworu. Kiedy zaśpiewały w dwugłosie ! Kiedy się przytulały na początku próby, w trakcie próby i na koniec kiedy trzeba było iść do domu.. Kiedy udało nam się zająć pierwsze miejsce w konkursie rejonowym piosenki religijnej. Kiedy zaśpiewałyśmy w Finale tego konkursu w Koszalinie (stres był). Kiedy przygotowywaliśmy niespodzianki dla naszego „taty”. Było pomarańczowo wtedy kiedy byliśmy razem.

To były piękne dwa lata ciężkiej pracy. Lata, które zaowocują w przyszłości u każdego i każdej z  nas. Aniołki możliwe, że pokochają muzykę, a my teraz już troszkę wiemy, jak opiekować się dziećmi. Nie było rodziców na próbach, więc na tę godzinę my zamienialiśmy się w nich.

W niedzielę przychodziło mi wstawać o 7.30 teraz budzik z przypomnieniem „uwaga schola” na pewno na długi czas u mnie zostanie.

Gosia na próby miała bardzo blisko, więc można sądzić, że była jedną z nielicznych wyspanych osób na próbie. Dziękujemy Ci za to, że byłaś z nami. Pięknie grasz na gitarze, na Jorge i Federico równie pięknie (nie bij ich tak mocno). Kiedy mama nie dawała rady, „ciocia” potrafiła krzyknąć, nagle robiło się cicho…

Krzyś przyjeżdżał do nas z Ustki, a przez ostatni rok aż z Gdańska. Wiedzieliście?

Ksiądz Adaś tzw. „tata” był naszym oparciem, dzięki Niemu nasze utwory zawsze były pięknie wydrukowane. Psalm dla Aniołków zawsze był na sztywnym papierze. Przychodził na nasze próby by sprawdzić co się dzieje, czy wszyscy są grzeczni i czy pięknie i głośno śpiewają. Później wracał na górę do „kawiarni”. Tata był od zadań specjalnych, kiedy „mama” nie dawała rady.

Rodzice dzielnie i wytrwale przyprowadzali swoje dzieci na próby. Musieli wcześniej wstawać w soboty i niedziele. Wiele zależy od rodziców. Pomagali kiedy trzeba było, wspierali swe dzieci, kiedy było solo – psalm. Dziękujemy!

Wszystkim Aniołkom, które przychodziły na nasze próby dziękujemy i mamy nadzieję, że pokochają muzykę tak jak my kochamy! Do zobaczenia… za 10 lat?

Niedługo dołączę jeszcze 3 filmy, Niepojęta łaska, Każdy dzień upewnia mnie i może Ty światłość dnia.

Schola parafialna Aniołki przy parafii pod wezwaniem Św. Jana Kantego w Słupsku zajęła pierwsze miejsce exe quo w kategorii zespołów 1-3 w konkursie rejonowym Na anielską nutę . Wszystkie aniołeczki cieszą się, mniejsze i większe. Pierwsze miejsce w kategorii soliści 4-6 zajął nasz Aniołek Ola Hulecka. szaro, zielono i pomarańczowo

Tak naprawdę to od początku istnienia scholi Aniołki pracowaliśmy na ten sukces. Śpiewamy dla parafii już ponad rok. Bardzo nas ucieszyła ta wiadomość o pierwszym miejscu. Finał konkursu odbędzie się w Koszalinie 29 maja w Kinie Kryterium. Trzymajcie Kciuki.

A tutaj można obejrzeć część zdjęć. Zapraszam.

Jutro o godzinie 10.oo rozpocznie się etap rejonowy konkursu „Na anielską nutę”. Impreza odbędzie się w Szkole Podstawowej nr 5 przy ulicy Hubalczyków 7 w Słupsku. Organizowana jest  już po raz szósty. Dlaczego o nim mówię? Dlatego, że nasze Aniołki biorą w nim udział jako schola parafialna. Właśnie wróciliśmy z próby, nie było łatwo…  zielono i pomarańczowo

26 marca 2010 r w tejże szkole odbył się etap szkolny (jak można się było domyśleć). My postanowiliśmy wziąć udział jako zespół – schola w przedziale wiekowym klas 1-3 SP. Co tydzień występujemy przed nieco inną publicznością, śpiewamy podczas Eucharystii – teraz będziemy śpiewać  przed jury, naszymi rodzicami, nauczycielami, oraz innymi dziećmi które śpiewają tak jak my.

Przez cały roczek było wiele okazji do wystąpień w grupie, jak i solo (psalm), mam nadzieję, że to dużo dało naszym Aniołkom. Wyjść „na środek” i zaśpiewać przed całym kościołem psalm to nie jest takie „hop siup” jak to się może wydawać. Dzieci są w wieku od 7 – 11 lat, dla niektórych schola może być jedyną taką okazją by wystąpić, pokazać się i przezwyciężyć strach. A co najważniejsze, by śpiewać, śpiewać i jeszcze raz śpiewać.

Staramy się by nasz repertuar nie składał się z samych tzw „debil songów”, bo one nie zdołają rozwinąć dzieci pod względem muzycznym. Chcemy aby utwory których uczymy były trudniejsze, ciekawsze, bardziej wartościowe, ćwiczymy pamięć muzyczną. Dzięki temu  „debil songi” ów uczymy się w mig.

Wybranie repertuaru na konkurs to nie taka prosta sprawa. Na pewno nie może to być „debil song”, nie może być też zbyt trudny. Musi za to podobać się dzieciom, mieć trudną, (ale łatwą dla nas) melodię i być chwytliwym. Stworzyliśmy burzę mózgów i po czasie krótszym niż dłuższym ustaliliśmy że będzie to utwór z rep Michael W. Smith – Open the eyes of my heart (Otwórz me oczy o Panie)

Nie ściągamy, więc w takiej samej aranżacji nie będziemy śpiewać, zaśpiewamy w wyjątkowej, stworzonej tylko dla nas, przez naszego Krzysia. Za to Gosia zadba o to byśmy czasem nie wypadli z rytmu, będzie nam przygrywać na bongosach. A ja ? Ja się gdzieś schowam i będę tylko otwierać buzię i po troszku dyrygować Aniołkami. Trzymajcie kciuki, konkurs zaczyna się o 10.oo ale może potrwać do 15 nawet. Ks Adam zadbał o coś słodkiego dla wszytskich, a zgłoszeń przyszło 50… Trzymajcie kciuki !!

O konkursie można przeczytać także na mm2miasto, a teraz posłuchajcie oryginalnej wersji utworu.