Postanowiłam niedawno zostawić po sobie ślad na blogu

zielono

Oto mój komentarz:

Wspólne mieszkanie staje się pewnego rodzaju testem, z nasuwającym się pytaniem: czy damy radę żyć ze sobą? Czegoś tu nie rozumiem. Każdy człowiek ma inny temperament, ale spotykając się; przebywając często z drugą osobą, trochę się do niej upodabniamy. Korygujemy swoje złe przyzwyczajenia, wady by przypodobać się drugiej osobie.

Można poznać człowieka nie mieszkając z nim. Spytacie: jak? Spędzając z nim dużo czasu, lecz nie 24/24 Ważne by co kilka tygodni przeprowadzić „poważną” rozmowę i powiedziec sobie o zaletach i o tych trudnych wadach. Nie można niektórych rzeczy przemilczeć, bo po ślubie może wyjść szydło z worka.W trakcie studiów lepiej zająć się nauką, bo całe życie przed nami by cieszyć się sobą.

Analiza zachowań w związku jest tak ważna jak śniadanie, bez tego ani rusz. Myślę, że to jest lepszym miernikiem niż wspólne mieszkanie. Ci ,którzy są ze sobą od wielu lat, a nie mieszkają razem, to czekają ślubu, by móc zamieszkać i jeszcze bardziej cieszyć się sobą.

Radość ze spotkania, nie odbierajmy jej sobie tak szybko. Wyczekiwanie to oznaka miłości, zaangażowania i próby. Z drugiej strony Ci, którzy przebywają ze sobą non stop przyzwyczajają się do swojego widoku i nie myślą o ślubie, bo tak im dobrze. Czy nie za dobrze? Nie muszą się ze sobą umawiać, bo przecież widują się codziennie.

Czy ktoś z Was również uważa podobnie lub tak samo jak ja?

zielono