Przyszła pora na podsumowanie mięsiąca kiedy testowaliśmy się z Nuvifonem m20. Miesiąc to czas kiedy można się do czegoś/kogoś przyzyczaić. A teraz po miesiącu będzie trzeba go odesłać, smutno troszkę. Teraz leży na poduszce i płacze, może z tego powodu, że jutro wyjeżdza. A kto wie może kiedyś wróci ? szaro zielono i pomarańczowo

Na ten telefon patrzę oczami kobiety. A, że moje imię to Kasia więc jestem kapryśna, wymagająca i uparta. Nuvifone m20 już nieco o tym wie, jeśli myślał, że będę się ze wszystkimi funkcjami zgadzać to się mylił. Ponarzekałam na niego sporo, ale i także starałam się zachwalać jego dobre cechy. Nie mieliśmy problemów z użytkowaniem.

Nie narzekał na warunki domowe. Jeść mu nie brakowało, odpoczywał (spał) na poduszce, często jadł ze mną (On swoje, ja swoje). Wiem, że asus jest przedmiotem „zwykłym” telefonem, lecz jeśli miałabym go traktowac przedmiotowo to na pewno nie udałaby się nam ta współpraca. Więc teraz leży na poduszce i płacze, bo może w „nowym domu„ nie będzie już mu tak wygodnie.

Chyba za bardzo go rozpieściłam.

Dziwię się, że nuvifone jest takim zgrabnym telefonem. Mieści się w małej kobiecej dłoni, nie jest ciężki, jest akurat. Jest troszkę nieczuły na dotyk, jednak po miesiącu wiem „jak go dotknąć”, by zareagował (ojej jak to zabrzmiało). Na początku narzekałam na ten jego brak czułości, ale z czasem nie jest to żadnym problemem.

Testowaliśmy się i testowaliśmy. Lubię spacery więc zabierałam go tam i tu. Powiem, że co do niskich temperatur jest bardziej wytrzymały niż ja. Przy piętnastostopniowym mrozie mogłam rozmawiać swobodnie, nie zawieszał się. Natomiast ja włączałam marudzenie, dygotanie i tupanie nogami.

Nuvifone jest (na pewno) przydatny w czasie podróży. Nawigacja jest, internet jest, wi-fi, pogoda (czasem się bardzo przydaje ta funkacja). Tylko najgożej gdy jest się w tej „podróży”, a jego się zapomniało. Może zrobił to specjalnie się schował tuż przed naszym wyjściem z domu. Może nie chciał znów jechać nad morze (był 3 razy w Ustce). A może po prostu tak ja jak boi się wody. Nawigacja wtedy bardzo by się przydała, nie wspominając o internecie…

Przez miesiąc można sporo „przejść”. Spotkało nas wiele niespodzianek. Pamiętam, że za pierwszym razem kiedy rozmawiałam z niego to nie umiałam wyłączyć rozmowy. Troszkę później zauważyłam, że On ma przyciski. „zielona i czerwona słuchawka”, oczywiście są one jedynie podświetlane białym światłem, ale są. Pierwsze kroki z nim były zabawne.  Za to sms-y szły piorunem tylko po dłuższym tekście można było odczuć ból w nadgarstku. On nie znał mnie, ani ja jego, po tygodniu już tego nie było.

Blip i Facebook – byli dla mnie niezastąpieni. Czasem nie miałam ochoty włączać komputera, więc tylko kilka stuknięć, lub puknięć na nuvifonie i już można było sprawdzić co się dzieje. Wielki plus, gdy w domu wiruje wi-fi, tylko trzeba pamiętać, że podczas korzytania z wi-fi telefon je więcej. Dobrze jest wtedy włączyć go do prądu, niech je a my blipujmy.

Inne strony. Bez problemu można było sprawdzić co się dzieje  tu na blogu, napisać krótki komentarz, bo dłuższy już by bolał. Odwiedzić stronę Ziemka i wejść do poszczególnych miejsc poprzez zdjęcia.

Chcę bardzo podziękować kilku osobom, którzy pomagali mi kiedy nie wiedziałam co zrobić. Czasem moja wiedza była zbyt mała. Przechodząc ze zwykłej Nokii 5220 Nuvifone na początku wydawał się nieco skomplikowany, tak więc by połączyć się z internetem potrzeba było skonfigurować neostradę ?! Ja i skonfigurować neostradę?! Pomógł mi wtedy  Tomasz Topa, bez Niego wtedy bym zginęła. Pokierował mnie co i jak, gdzie co przycisnąć, a czego nie robić. Dzięki niemu mogłam/mogę korzystać z wi-fi.

Następny problem to zrzuty ekranowe. Skąd, jak gdzie? Do Nokii tego nie potrzebowałam, myslałam że jest już taka aplikacja w telefonie. Niestety w tym modelu jej nie było. Pomógł mi Fotegenia, który wcześniej zaintalował u siebie ową aplikację. Wcześniej pytałam się Tomka i Łukasza (w G60 taka aplikacja już istnieje).

Testy minęły, nuvifone na poduszce płacze, bo nie chce wyjeżdżać. Pora wrócić do normalnego trybu bloga. Jednak ten miesiąc nauczył mnie większej aktywności i sumienności na blogu. Ciekawe czy pozostanę przy publikowaniu wpisów 2 razy w tygodniu (tak…). Więcej mnie widać na Facebook.u, wcześniej byłam bo byłam. Wyszło na dobre.

Zapraszam do innych blogerów testujących Nuvifony

• http://wiecek.biz
• http://blog.fotogenia.info
• http://www.foto.pwsk.pl

Nowy Rok spędzić nad morzem, ale z dala od domu. A co! rankiem 31 grudnia wyjechaliśmy do Jantaru na Mierzei Wiślanej. Mieszkam blisko morza, jednak byłam tylko w paru nadmorskich miejscowościach. Postanowiliśmy by Nowy Rok spędzić tylko razem, bez imprez, bez tłumu. Nad morzem. Byłoby wszystko dobrze, gdyby nie fakt że zapomniałam Nuvifone.a zielono i pomarańczowo

Witanie Nowego Roku  kojarzy się często z wielkimi hucznymi imprezami. Rozpoczęcie karnawału, suknie, garnitury, tańce, alkohol etc. Choć nie mam nic przeciwko temu, to nie jest to w moim stylu. Wolałam spędzać te chwile gdzieś „na uboczu” ale z ukochaną mi osobą. W moim miasteczku także można było spędzić ten dzień. Ale Nowy Rok spędzić w miejscu w którym się nigdy nie było to jest już coś! Jest to dzień, który poprzedza Nowy Rok, to równie dobrze można go spędzić troszkę dalej, ale nie za daleko, żeby nie było problemu z powrotem do domu. Tak też się stało. Pojechaliśmy do Jantaru.

Przypadek czy plan?

Na dworcu, tuż przed odjazdem pociągu w stronę Gdańska zorientowałam się, że nie wzięłam Nuvifone. Nokia cicho siedziała w plecaku, ale co z tego skoro bez karty. Brak jego, oznaczał jedno – brak kontaktu ze światem, no może nie dosłownie, ale na pewno z tym światem, który będzie chciał się ze mną skontatkotować. W pierwszej chwili pomyślałam – horror – jednak później nie było to takie straszne jak się wydawało.  Byłam przekonana, że nie wytrzymam ale brak kontaktu stawał się przyjemny z godziny na godzinę.

Wybraliśmy z Ziemkiem małą nadmorską miejscowość na Mierzei Wiślanej.  Latem na pewno tętni życiem, zastanawiałam się  jednak jak to będzie w czasie mrozu i śniegu. Mieliśmy wiele pomysłów co do miejsca na sylwestra, lecz pozostaliśmy przy Jantarze. To był bardzo dobry wybór. Gdybyśmy mieli jechać tam raz jeszcze nie odmówiłabym.

31 grudnia wyjść z domu o 4.35 i zapomnieć telefonu.. tak tylko mnie się mogło zdarzyć. Jednak troszkę odczułam brak tego wspaniałego urządzenia, ale nie w kwestii telefonów, a bardziej wi-fi, nawigacji i innych bardzo przydatnych gadżetów w podróży. Właśnie, w podróży! Wtedy kiedy telefon mógł się bardzo przydać, cassia go zapomniała. Trzeba było sobie poradzić bez niego.

Podróż była przyjemna. Najpierw pociąg o świcie, a później autobus, który podwiózł nas prawie pod sam ośrodek. Mówię „prawie” bo troszkę musieliśmy przejść. Jak przyjechaliśmy na miejsce to temperatura nas troszkę zaskoczyła. W Słupsku było powyżej zera, w Jantarze niestety 5 stopni poniżej. Zimno było, więc trzeba było szybko przejść do ośrodka. Zapytaliśmy się o drogę tuż pod nim, ale powiem szczerze, że nie dało się go nie zauważyć. A ośrodek Naptun się zwie.

Po przyjeździe wybraliśmy się na spacer po „dziedzińcu”. Byliśmy troszkę zaskoczeni gdyż po tej małej płaszczyźnie oprowadzał nas tamtejszy kot. Jednym słowem można by go także nazwać „KOT przytulak”. Oprowadzał nas i tylko sprawdzał czy czasem się nie zgubiliśmy. My grzecznie szliśmy za nim z tyłu. Był troszkę ciężki. Tak stwierdziłam po minie Ziemka, który wziął go na ręce. Jemu to na pewno było ciepło, mnie nie bardzo. Nie mam takiej zimowej osłony jak on..

Po dotarciu na miejsce naszą chwilą relaksu był0 2 godziny snu, aby troszkę  doładowani zebrać się na sylwestrowy 3-godzinny spacer brzegiem morza. Morze tego dnia było bardzo kapryśne i marudne. Wdzierało się w ląd i chciało nas co chwilę pomoczyć. Wracając myślami we wspólnie spędzone chwilę mogę powiedzieć że warto było wstać tak wcześnie,  by poczuć zapach morza w Jantarze w sylwestrowe popołudnie.

Nowy Rok spędziliśmy tylko we dwoje. Najpiękniej jak tylko można było sobie wymarzyć.

Nie będziemy się rozpisywać, powiemy tylko, że było pięknie. A co do podróży powrotnej… Hmm były niespodzianki, nie będziemy ukrywać. A ten dzień utwierdził nas w przekonaniu, że nie wolno wierzyć internetowym rozkładom jazdy. Powiecie – jasne - przecież zawsze są błędy. Musimy także dodać, że błędy są na przystankach, i przez taki błąd mogliśmy w ogóle nie wyjechać z Jantaru. Jednak nie wolno się poddawać. Nie wolno rozpaczać, lamentować, tylko szybko i konstruktywnie myśleć.

W tym miejscu przydałby się Nuvifone. Tak bardzo by się przydał… Ale cóż zrobić… gdy go nie było? Nie było internetu, by się poratować na mrozie. Nie było telefonu, nie było nawigacji i paru innych potrzebnych gadżetów które przydają się najbardziej w podróży. A ja go … zapomniałam.

Były dwa wyjścia z sytuacji:

1. Złapać stopa i prędko do Gdańska, by załapać się pociąg do domu

2. Wrócić do ośrodka i pojechać następnego dnia

Nam miało by się nie udać wrócić do domu? Łapiemy stopa i już. Staliśmy przed przystankiem przeszło 15 minut.  Piętnaście minut i nic.. Nikt się nie zatrzymał, bo wszyscy miejscowi. Ziemek łapał stopa i nic. To może inaczej – mówi z uśmiechem, ja się schowam na przystanek a Ty  teraz łap – powiedział do mnie.:-) Pech chciał że też nic nie „upolowałam”. Pomarzliśmy jeszcze przez chwilkę i z radością wsiedliśmy do zatrzymującego się samochodu. Kiedy samochód zwalniał serce mi się rozradowało. To była bardzo szczęśliwa chwila, miałam przed oczami już dworzec gdański A chwilę przed tym pomyślałam, że trzeba będzie wracać do Neptuna. Nadzieja umiera ostatnia – pomyśleliśmy razem.

To jeszcze nie był koniec niespodzianek, ale najważniejsze jest to, że dotarliśmy do domu a w domu mnóstwo smakołyków i łakoci. Między innymi tiramisu mamy.. mniam najpyszniejsze na świecie.

Więcej nic nie powiem..

[View with PicLens]

12►

We wpisach starałam się pisać o nim dobrze, jednak Nuvifone m20 ma parę wad, które mnie denerwują. Podczas normalnego użytkowania utrudniają pracę na nim. Mówię o tych funkcjach, przy których każdy telefon powinien śmigać. Pogląd jest różny, dla mnie może być to wada, a dla Was zaleta. Zobaczymy. Ale dziś nie tylko  o jego wadach. zielono

Każdy telefon powinien być praktyczny mimo tego jaki jest i co w sobie posiada. Nuvifone M20 jest telefonem z nawigacją, więc można by pomyśleć, ze tylko do tego powinien służyć. Nic bardziej mylnego, a co z podstawowymi? Zgodzę się, ze jest to urządzenie wielofunkcyjne, lecz podstawowe funkcje powinny działać najlepiej.

Martwi mnie to, że kiedy telefon zaczyna „dzwonić” i nagle ktoś się rozłącza to Nuvifone nadal „dzwoni”, lecz nic nie można zrobić. Nic czyli nie można tego odebrać. Spryciarz, chce ludzi zmylić, że jeszcze ktoś dzwoni. Nie ukrywam, że to mnie bardzo denerwuje. Rozmowy są jedną z podstawowych funkcji, rzekłabym, że najważniejszą. Przecież do czego telefon służy Do rozmów. Nuvifone coś o tym wie.

Skrzynka odbiorcza rozdziela wszystkich w osobne katalogi, więc każdy ma swój. Z jednej strony jest to dobre rozwiązanie, ale gdyby popatrzeć na archiwum rozmów, gdzie chciałoby się np znaleźć wiadomość z (wybranego dnia), to trzeba po kolei szukać w tym katalogu. Otwierając wiadomość np. omyłkowo,; wszystko wraca do ostatnio odebranej. Czyli szukamy od nowa.

Problem pojawia się z reklamami, oraz wiadomościami wysyłanymi z bramek sms. Każda wiadomość wędruje do nowego katalogu, chociaż często pochodzą od jednego rozmówcy. Rozdziela wiadomość tak jak w standardowych telefonach, jednak kiedy używa się dłużej skrzynki odbiorczej w Windows Mobile, to staje się to denerwujące. A jeśli trzeba coś szybko przeczytać, to zamykanie i otwieranie wiadomości troszkę czasu zżera.

Dobrze, że telefon czasem podpowiada. Kiedy wiadomość się ładuje (lecz jeszcze nie jest widoczna) Nuvifone M20 pyka. Co to znaczy, że „pyka”? Wydaje mi się że jest to informujące pyknięcie. Jest cicho, lecz ja to słyszę wyraźnie.

„Aparat fotograficzny” w telefonie zazwyczaj służy do „szybkiego pstrykania”. Czasem coś ważnego dzieje się na mieście i mając pod ręką telefon można by szybko coś pstryknąć. Można wtedy, gdy aparat nie ma długiego czasu naświetlania, a robi zdjęcia w tej chwili, w której naciska się przycisk. Niestety nasz Nuvifone M20 potrzebuje troszkę więcej czasu.

Bardzo mnie cieszy że telefon może się zamienić w notatnik. Czasem lista zakupów może wylądować właśnie u niego. Podczas przygotowań do świąt Bożego Narodzenia zapisywałam „conieco” w nim. Nie lubię kartek, gdyż je często gubię, a jeśli nie wezmę, to czegoś zapomnę. Telefon mam zawsze przy sobie. Zawsze i wszędzie.

Muszę się przyznać, że ten Asus ma u mnie dobrze, szczególnie w nocy. Jestem zmarzluchem, chociaż w domu jest zawsze ciepło. W nocy marznę, więc by Jemu nie było zimno śpi na poduszce razem ze mną. Pod kołdrą zawsze cieplej niż na szafce. Moja Nokia niestety przez miesiąc śpi na szafce. Karmię ją raz na jakiś czas.. Jak się obrazi to będzie.

Kazali focić, więc troszkę „fotek” jest z przygotowań. Niektóre rozmazane, ale już wiadomo dlaczego. Kolory są dobre, lecz co nam po kolorach, jak potrzeba nam dobrego zdjęcia. Dziś świąteczne zdjęcia z racji pory tego dnia.  O 19.00 mam nadzieję, że zaczniemy kolację.

[View with PicLens]

]]> http://cassia.pl/co-zlosci-mnie-w-nufifonie-m20/feed/ 0