Pomyślałam przez chwilę o muzyce, która porwała mnie kiedy byłam brzdącem i opuściła tak naprawdę nie wiem kiedy. Aż łzy się cisną do oczu gdy pomyślę o tym kiedy ostatni raz coś naprawdę zaśpiewałam, tak prosto z serca. Smutne, prawdziwe, dla mnie niesamowicie trudne uczucie pustki – po muzyce.

Tak po prostu.. odeszła?

Jeszcze niedawno wraz z przyjaciółmi prowadziłam dziecięcy zespół muzyczny, który co tydzień przynosił mi wiele radości, mimo wielu wyrzeczeń mile wspominam te piękne czasy. Jeszcze niedawno studia muzyczne i ciągłe śpiewanie, to tu, to tam. Koncerty z chórem, występy z dziećmi i wiele innych muzycznych imprez.

Bańka prysła – Warszawa. Nowe życie, nowi ludzie, nowe środowisko.. muzyka zniknęła w zgiełku, tłumie i pędzie. Codzienność, rzeczywistość. Ratunku

Szaro było wtedy kiedy Aniołki się nie słuchały. Kiedy trudno było dojść do słowa, do dźwięku. Kiedy w środku chciało się krzyczeć, ale na zewnątrz było opanowanie. Kiedy dzieci się spóźniały na próby. Staraliśmy się być zawsze przed nimi (ustawić krzesełka, włożyć utwory do czarnych segregatorów, przewietrzyć, włączyć grzejniki zimą).  Kiedy w niedzielę, nie było spódniczek. Kiedy było głośno przy mikrofonach (szepty, śmiechy, gadanie), w kościele rozmowy głośne. Były też małe kłótnie z „tatą” nie powiem. Dzieci o tym nie wiedzą.

Zielono było na każdej próbie kiedy uczyliśmy się nowego utworu. Chcieliśmy, by próby były  zajęciami umuzykalniającymi. I tak też się stało. Każdy utwór był analizowany (łatwy, trudny, za trudny, kiedyś na pewno uda nam się to zaśpiewać) i w ten sposób ćwiczyliśmy pamięć muzyczną. Nie chcieliśmy zniżać poziomu aniołkom, gdyż to nie wyszłoby im na dobre. Widzieliśmy potencjał! Było pięknie gdy na jednej godzinnej próbie nauczyliśmy się trudnej piosenki. Piękniejsze było gdy słyszeliśmy głosy: podoba nam się, jeszcze raz, fajna, za tydzień też ją zaśpiewamy? To było budujące, gdyż wybranie utworu wcale nie było łatwą rzeczą. Debilsongi odłożyliśmy głęboko do szuflady..

Pomarańczowo było wtedy kiedy dzieci z chęcią przychodziły na próby. Często przychodziły przed czasem, nawet żeby poustawiać krzesełka (Julka, Zuzia dzięki). Kiedy dzwoniły i mówiły, że się troszkę spóźnią, lub dlaczego nie mogą przyjść na próbę. Kiedy słuchały tego co mówimy. Kiedy szybko uczyły się utworu. Kiedy zaśpiewały w dwugłosie ! Kiedy się przytulały na początku próby, w trakcie próby i na koniec kiedy trzeba było iść do domu.. Kiedy udało nam się zająć pierwsze miejsce w konkursie rejonowym piosenki religijnej. Kiedy zaśpiewałyśmy w Finale tego konkursu w Koszalinie (stres był). Kiedy przygotowywaliśmy niespodzianki dla naszego „taty”. Było pomarańczowo wtedy kiedy byliśmy razem.

To były piękne dwa lata ciężkiej pracy. Lata, które zaowocują w przyszłości u każdego i każdej z  nas. Aniołki możliwe, że pokochają muzykę, a my teraz już troszkę wiemy, jak opiekować się dziećmi. Nie było rodziców na próbach, więc na tę godzinę my zamienialiśmy się w nich.

W niedzielę przychodziło mi wstawać o 7.30 teraz budzik z przypomnieniem „uwaga schola” na pewno na długi czas u mnie zostanie.

Gosia na próby miała bardzo blisko, więc można sądzić, że była jedną z nielicznych wyspanych osób na próbie. Dziękujemy Ci za to, że byłaś z nami. Pięknie grasz na gitarze, na Jorge i Federico równie pięknie (nie bij ich tak mocno). Kiedy mama nie dawała rady, „ciocia” potrafiła krzyknąć, nagle robiło się cicho…

Krzyś przyjeżdżał do nas z Ustki, a przez ostatni rok aż z Gdańska. Wiedzieliście?

Ksiądz Adaś tzw. „tata” był naszym oparciem, dzięki Niemu nasze utwory zawsze były pięknie wydrukowane. Psalm dla Aniołków zawsze był na sztywnym papierze. Przychodził na nasze próby by sprawdzić co się dzieje, czy wszyscy są grzeczni i czy pięknie i głośno śpiewają. Później wracał na górę do „kawiarni”. Tata był od zadań specjalnych, kiedy „mama” nie dawała rady.

Rodzice dzielnie i wytrwale przyprowadzali swoje dzieci na próby. Musieli wcześniej wstawać w soboty i niedziele. Wiele zależy od rodziców. Pomagali kiedy trzeba było, wspierali swe dzieci, kiedy było solo – psalm. Dziękujemy!

Wszystkim Aniołkom, które przychodziły na nasze próby dziękujemy i mamy nadzieję, że pokochają muzykę tak jak my kochamy! Do zobaczenia… za 10 lat?

Niedługo dołączę jeszcze 3 filmy, Niepojęta łaska, Każdy dzień upewnia mnie i może Ty światłość dnia.

Pierwszy elementarz, zeszyty, książki, ćwiczenia, obuwie zmienne na lekcje wuefu. To wszystko pamiętam jakby miało wydarzyć się jutro. 31 sierpnia dla „pierwszaka” był kiedyś dniem ekscytującym – a dziś w dobie technologi?

Z racji tego, że chodziłam do szkoły marynistycznej pasowanie na ucznia odbywało się w obecności prawdziwego marynarza – to było przeżycie, i byli tacy przystojni.. W innych szkołach pasowali wielkim ołówkiem – nasze było inne, każdy na swoim ramieniu mógł poczuć szablę i uścisk dłoni przystojnego marynarza.

Szkoła Podstawowa im. por. kom. Stanisława Hryniewieckiego w Słupsku mieści się przy ulicy Małachowskiego. Do „dziewiątki” chodziły dzieci z okolicy czyli z centrum, że tak powiem „znajoma ekipa”. A teraz mnie na ulicach nie poznają.

Rok temu miałam przyjemność odbywać praktyki właśnie w mojej Szkole Podstawowej w klasie pierwszej oczywiście u mojej wspaniałej wychowawczyni Pani Ani. Uwielbiam pracować z dziećmi, toteż i dzieci nie mają przede mną oporów.

Z drugiej strony szkoła, klasa wygląda zupełnie inaczej. Nie widziałam by dzieci były przestraszone czy też podekscytowane. W przedszkolu przygotowanie do szkoły wygląda już zupełnie inaczej, więc dzieci nie idą na głęboką wodę. Pierwsza klasa jest jednak jeszcze zabawą, nie wiedzą co je czeka w przyszłości.

Kiedyś wiedzę można było czerpać tylko z książek, teraz  internet jest już tak bardzo rozwinięty, że książki nie robią większego wrażenia.

Jutro około godziny dziewiątej we wszystkich szkołach zacznie się nowy rok szkolny. Dla niektórych dzieciaczków zabrzmi pierwszy dzwonek. A po kilku miesiącach… WAKACJE

Rok temu pogoda pierwszego września była przepiękna. Słońce grzało bardzo mocno, w pierwszym tygodniu września można było pojechać nad morze i wygrzewać się na piasku. Spoglądając na tegoroczną pogodę można na razie pomarzyć. Jaki będzie wrzesień 2011 i 2012?