„Atak zimy” tak niektóre dzienniki nazywają spadający śnieg z nieba przy piętnastostopniowym mrozie. Jak wyjrzymy przez okno to szybko możemy stwierdzić, że mamy zimę. Właśnie, rok temu także była, i dwa lata i trzy lata temu. Jest zima, czemu tu się dziwić? Latem mniemam, że bd „atak lata”… szaro i pomarańczowo

Lubię kiedy na dworze temperatura przekracza 20 stopni Celsjusza (powyżej zera), wtedy można zarzucić na siebie jakąś bluzeczkę, pomknąć na spacer i pooddychać „świeżym powietrzem” (różnie z nim bywa, ale już zostańmy przy tym świeżym). Pory roku mamy cztery, czasem i 6 gdyby jeszcze dodać „przedwiośnie” i „złotą polską jesień”. Byłoby za dobrze, gdyby przez cały rok było lato czy wiosna.

Natura dobrze wie co robi, ziemia potrzebuje wody, więc z nieba pada nam ten biały, mokry, nieprzyjemny i zimny śnieg. Nie lubię go, bo zwiastuje mrozy a już dosyć mi zimno latem, więc zimą czuję się jak sopelek lodu. Ale nie ma się czym martwić. Zima, zimą, ale już za chwilę znów będzie ciepło. Mamy już prawie luty, więc temperatura jest odpowiednia do tej pory roku. Nie możemy oczekiwać 25 stopni..

Jeśli zimowa kurtka, szalik, czapka i inne ciepłe ubrania są w naszych szafach, to nie ma się czym przejmować  i stawić czoła TEJ zimie. Jest sroga, lecz jeśli byłaby łagodna, to już byłyby głosy… ” A co to była za zima.. Nie było mrozu ani śniegu, dzieci nie mogły się bawić”. A tak dzieci się cieszą, że mogą w weekend pójść na sanki (dziś Julka i Basia właśnie  poszły się bawić na śniegu). A nie tylko dzieci, gdyż dziś o 13.oo w Parku Kultury odbyła się bitwa na śnieżki, także i dorośli mają powody do radości przez tę niedobrą zimę (mam nadzieję, że po tej bitwie nikomu nic się nie stało).

A wystarczy tylko mieć nadzieję, że niedługo wiosna przyjdzie i Słońce bd coraz częściej świecić, a przy tym promienie już bd bardzo ciepłe. A zima jest dlatego, „bo słońce nie zawsze ma ochotę wstać, i jest bardzo kapryśne.” Mała Księżniczka. Kapryśne Słońce niebawem nie bd miało wyboru. Więc po co narzekać na zimę, jak zaraz bd wiosna?

Wczoraj przedzieraliśmy się przez zaspy jadąc na koncert do Chojnic. Przed nami jechał Pan Pług, więc niemożliwe stało się możliwe. Śnieg padał bokiem… ale za to droga była w miarę przejezdna.

Przyszła pora na podsumowanie mięsiąca kiedy testowaliśmy się z Nuvifonem m20. Miesiąc to czas kiedy można się do czegoś/kogoś przyzyczaić. A teraz po miesiącu będzie trzeba go odesłać, smutno troszkę. Teraz leży na poduszce i płacze, może z tego powodu, że jutro wyjeżdza. A kto wie może kiedyś wróci ? szaro zielono i pomarańczowo

Na ten telefon patrzę oczami kobiety. A, że moje imię to Kasia więc jestem kapryśna, wymagająca i uparta. Nuvifone m20 już nieco o tym wie, jeśli myślał, że będę się ze wszystkimi funkcjami zgadzać to się mylił. Ponarzekałam na niego sporo, ale i także starałam się zachwalać jego dobre cechy. Nie mieliśmy problemów z użytkowaniem.

Nie narzekał na warunki domowe. Jeść mu nie brakowało, odpoczywał (spał) na poduszce, często jadł ze mną (On swoje, ja swoje). Wiem, że asus jest przedmiotem „zwykłym” telefonem, lecz jeśli miałabym go traktowac przedmiotowo to na pewno nie udałaby się nam ta współpraca. Więc teraz leży na poduszce i płacze, bo może w „nowym domu„ nie będzie już mu tak wygodnie.

Chyba za bardzo go rozpieściłam.

Dziwię się, że nuvifone jest takim zgrabnym telefonem. Mieści się w małej kobiecej dłoni, nie jest ciężki, jest akurat. Jest troszkę nieczuły na dotyk, jednak po miesiącu wiem „jak go dotknąć”, by zareagował (ojej jak to zabrzmiało). Na początku narzekałam na ten jego brak czułości, ale z czasem nie jest to żadnym problemem.

Testowaliśmy się i testowaliśmy. Lubię spacery więc zabierałam go tam i tu. Powiem, że co do niskich temperatur jest bardziej wytrzymały niż ja. Przy piętnastostopniowym mrozie mogłam rozmawiać swobodnie, nie zawieszał się. Natomiast ja włączałam marudzenie, dygotanie i tupanie nogami.

Nuvifone jest (na pewno) przydatny w czasie podróży. Nawigacja jest, internet jest, wi-fi, pogoda (czasem się bardzo przydaje ta funkacja). Tylko najgożej gdy jest się w tej „podróży”, a jego się zapomniało. Może zrobił to specjalnie się schował tuż przed naszym wyjściem z domu. Może nie chciał znów jechać nad morze (był 3 razy w Ustce). A może po prostu tak ja jak boi się wody. Nawigacja wtedy bardzo by się przydała, nie wspominając o internecie…

Przez miesiąc można sporo „przejść”. Spotkało nas wiele niespodzianek. Pamiętam, że za pierwszym razem kiedy rozmawiałam z niego to nie umiałam wyłączyć rozmowy. Troszkę później zauważyłam, że On ma przyciski. „zielona i czerwona słuchawka”, oczywiście są one jedynie podświetlane białym światłem, ale są. Pierwsze kroki z nim były zabawne.  Za to sms-y szły piorunem tylko po dłuższym tekście można było odczuć ból w nadgarstku. On nie znał mnie, ani ja jego, po tygodniu już tego nie było.

Blip i Facebook – byli dla mnie niezastąpieni. Czasem nie miałam ochoty włączać komputera, więc tylko kilka stuknięć, lub puknięć na nuvifonie i już można było sprawdzić co się dzieje. Wielki plus, gdy w domu wiruje wi-fi, tylko trzeba pamiętać, że podczas korzytania z wi-fi telefon je więcej. Dobrze jest wtedy włączyć go do prądu, niech je a my blipujmy.

Inne strony. Bez problemu można było sprawdzić co się dzieje  tu na blogu, napisać krótki komentarz, bo dłuższy już by bolał. Odwiedzić stronę Ziemka i wejść do poszczególnych miejsc poprzez zdjęcia.

Chcę bardzo podziękować kilku osobom, którzy pomagali mi kiedy nie wiedziałam co zrobić. Czasem moja wiedza była zbyt mała. Przechodząc ze zwykłej Nokii 5220 Nuvifone na początku wydawał się nieco skomplikowany, tak więc by połączyć się z internetem potrzeba było skonfigurować neostradę ?! Ja i skonfigurować neostradę?! Pomógł mi wtedy  Tomasz Topa, bez Niego wtedy bym zginęła. Pokierował mnie co i jak, gdzie co przycisnąć, a czego nie robić. Dzięki niemu mogłam/mogę korzystać z wi-fi.

Następny problem to zrzuty ekranowe. Skąd, jak gdzie? Do Nokii tego nie potrzebowałam, myslałam że jest już taka aplikacja w telefonie. Niestety w tym modelu jej nie było. Pomógł mi Fotegenia, który wcześniej zaintalował u siebie ową aplikację. Wcześniej pytałam się Tomka i Łukasza (w G60 taka aplikacja już istnieje).

Testy minęły, nuvifone na poduszce płacze, bo nie chce wyjeżdżać. Pora wrócić do normalnego trybu bloga. Jednak ten miesiąc nauczył mnie większej aktywności i sumienności na blogu. Ciekawe czy pozostanę przy publikowaniu wpisów 2 razy w tygodniu (tak…). Więcej mnie widać na Facebook.u, wcześniej byłam bo byłam. Wyszło na dobre.

Zapraszam do innych blogerów testujących Nuvifony

• http://wiecek.biz
• http://blog.fotogenia.info
• http://www.foto.pwsk.pl

Przygotowania trwały prawie miesiąc. Wszystko było owiane Wielką Tajemnicą, więc nic nikt nie wiedział, nic nikt nie słyszał i nikt niczego nie podejrzewał. Kreatywne, radosne, a najważniejsze, że z całych naszych serduszek. Nawet jeśli na dworze mróz, a na próbach mało czasu. Dla nas to pestka. I tak wszystko się uda. A o czym mówię? O tym dowiecie się z dzisiejszego wpisu. zielono i pomarańczowo

24 grudnia urodził się ks Adam, którymi nami (Aniołkami) się opiekuje. A że wczorajsza niedziela była ostatnią niedzielą Adwentu to właśnie przed zakończeniem  mszy mieliśmy okazje złożyć życzenia naszemu księdzu.  Opiekuje się nami już od ponad roku. Chcieliśmy mu się odwdzięczyć za to, że zawsze z nami jest. Jednak nie tylko Aniołki przygotowały podarek dla ks Adama, po  mszy ustawiła się  dosyć spora kolejka do życzeń. Znak, że nie tylko my chcieliśmy mu podziękować.

Już od początku grudnia zastawiałyśmy się z Gosią nad prezentem dla ks Adama. Było wiele pomysłów, wiele uległo  w gruzach, nie które się utrzymały a inne się pokruszyły. W poprzednim tygodniu udałyśmy się z Gosią na „zakupy” by porozglądać się, mając już oczywiście główny prezent upatrzony. Co tam prezent „główny”, najważniejsza jest otoczka, która miała być tylko nasza, czyli Aniołkowa. Taka od naszych serduszek. A jeśli od naszych serduszek, to i serduszek nie mogło zabraknąć.

nasze stoliki, a na nich wielki bałagan, przygotowania

Myślałyśmy najpierw nad jednym wielkim sercem, później nad paroma serduszkami. Pomysłów było wiele, lecz trzeba było wybrać TEN najlepszy pomysł. W nocy z piątku na sobotę natchnęło mnie by serduszka były dla każdego Aniołeczka, tego mniejszego i większego, więc do 3. w nocy trwało odrysowywanie i wycinanie serduszek dla wszystkich. Serduszka miały być imienne, wiec z jednej strony były podpisane, a druga strona była przeznaczona na życzenia. Serduszko nie ani za duże ani za małe, więc każdy mógł napisać, narysować, co tylko zechce dla księdza.

uśmiechnięte aniołki

Do 3 w nocy, a to dlatego, że w sobotę rano już trzeba było rozdać wszystkim serduszka. Niestety żadnej nowej piosenki nie nauczyliśmy, ale to tylko z tego względu, że przygotowania zabrały trochę czasu.  Co się odwlecze to nie uciecze. Będą nowe na pewno. Próba sobotnia i niedzielna była rozwrzeszczana, radosna, szalona i nie wiadomo było za co się zabrać. Dziewczynki przynosiły serduszka, później trzeba było je przedziurawić, nawlec wstążeczkę i na szyję. Czasem wstążeczki się rozwiązywały, ale to tak specjalnie… żeby się poddenerwować, że mamy mało czasu. Było wiele śmiechu, radości, a po drodze jeszcze zdjęcia, etc.

Serduszka ważna rzecz, lecz to nie wszytsko. Mieliśmy jeszcze piękną ogromną kartkę przygotowaną przez Gosię, a podpisaną przez wszystkie Aniołki. Przecież taki dzień zdarza się tylko raz w roku, a chcemy, by ks Adam pamiętał o nas zawsze.

nasza kartka

Jesteśmy rozśpiewanymi Aniołkami, więc nasze życzenia również były śpiewające. Bardzo znany nam tekst + kilka dźwięków= piękne życzenia. „Wystarczy byś był, nic więcej. Tylko byś był, nic więcej. By Twoje skrzydła otuliły nas”. A później każdy Aniołek przekazał księdzu swoje serduszko zawieszając na szyję. Po drodze także prezent „główny” i kartka. Myślę jednak, że serduszka to był TEN pomysł.

ks Adam z serduszkami

Spotykamy się dopiero po nowym roku, więc sadzę, że dopiero wtedy usłyszycie o naszych Aniołkach. Nuvifone Asus M20 słyszy o nich codziennie, był na każdej próbie i z każdej strony obejrzany przez Aniołki. Ma taki fajny patyczek.. Tak którym Kasia ciągle stuka sms-y.

Niestety, jeśli temperatura spada do -14 to boję się go wciągać z kieszeni, gdyż musiałabym wtedy ściągnąć przynajmniej jedną rękawiczkę. Moje dłonie są zbyt delikatne by co chwilę sprawdzać „czy czasem ktoś czegoś nie napisał”. Poświęcenie, poświęceniem, ale zamarzam. A jeśli ja zamarzam, to pewno Jemu też jest zimno.

Chcieliśmy pojechać do Ustki, lecz pogoda szybko wybiła mi to z głowy. Co za różnica, czy w święta, czy po świętach.  I tak pojedziemy, ale jak się troszkę ociepli. Asus nie widział jeszcze morza. Zobaczy go na pewno przed Nowym Rokiem. 27 grudnia juz powinno być cieplej, cieplej nie znaczy 10 stopni na plusie, lecz chociaż -5.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Przed nami Boże Narodzenie. A dzień po świętach …