Refleksyjnie, spoglądając w przyszłość, choć nie wiadomo jaka będzie. Coraz częściej zaczynam myśleć o dorosłym świecie, bo zbliża się On wielkimi krokami. Jeszcze kilka miesięcy temu byłam dzieckiem, teraz już nim nie jestem i wiem czego chce w życiu. Chcę być szczęśliwa. Mieć wspaniałą rodzinę, a pośród niej wpleść gdzieś muzykę. szaro, zielono i pomarańczowo.

Niektórym najważniejsza zdaje się być kariera. Robią wszystko by zdobyć najwyższe stanowiska, mieć najwyższą pensję, dogadzać sobie na każdym kroku, o miłości nie myśląc. Niedługo będzie można powiedzieć, że tak myśli prawie każdy. Materialne rzeczy są ważne, ale nie najważniejsze.

Dla mnie inne wartości przewyższają te przyziemne. Aby być szczęśliwą potrzebuję miłości, takiej prawdziwej, zwyczajnej miłości. Takiej, którą ja ofiarowuję na co dzień, która jest zauważona i powraca w moje ramiona od ukochanej osoby w milionach postaci, nie tylko do święta.  Razem można góry przenosić!

Życie zawodowe czasem tak pochłania, że nie ma czasu na miłość, nie ma czasu na „dzieci”. Albo inaczej nie ma wystarczającej sumy w banku, by pozwolić sobie na dzieci. Kto tak myśli daleko nie zajdzie, lub się obudzi, gdy będzie już za późno. Kiedy rodzi się dziecko, kiedy rodzi się owoc miłości, to pieniądze znajdują się na wszystko. Świat i życie zmieniają się o 360 stopni. Często jednak w dzisiejszym zalatanym świecie można usłyszeć:  „Jak będziemy mieli dużo pieniędzy, to wtedy… będzie dziecko”.

Kiedy dziecko przychodzi na świat, pojawia się radość w rodzinie,  rodzice promienieją. A zwłaszcza mama, gdyż to maleństwo co nosiła pod sercem właśnie przyszło na świat,  to przecież CUD, cud stworzenia i cud narodzin. Nie mogę tego powiedzieć o sobie, gdyż przede mną jeszcze troszkę czasu do tego wspaniałego momentu. Widzę to po moich dobrych znajomych. Co chwilę widzę radosne twarze po przyjściu dziecka na świat. I obserwuje bacznie pierwsze chwile ich Maleństw czekając dnia kiedy to inni bd doglądać naszego Maleństwa.

Naszemu Maleństwu chcemy zrobić prezent na urodziny, dlatego dziś (na bardzo długo przed Jego/Jej narodzinami) szykujemy małą niespodziankę, która będzie towarzyszyła przez całe życie (nam także).

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

]]> http://cassia.pl/rodzina-czy/feed/ 27 http://cassia.pl/slodko-i-gorzko/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=slodko-i-gorzko http://cassia.pl/slodko-i-gorzko/#comments Thu, 03 Sep 2009 17:00:07 +0000 Cassia http://cassia.pl/?p=165 W życiu wiadomo jak bywa, czasem słodko czasem gorzko. Dziś jednak chcę się skupić na tej goryczy. Dziś chce wrzucić wszystko do jednego słoja. Słój wydawał by się słodki, ale nie wszystko co wydaje się słodkie właśnie takie jest.

szaro i zielono

Dziś w nocy przyszedł pomysł do stworzenia tego wpisu. Przyznaję, że księżyc nie jest mi obcy, kiedy zbliża się pełnia noc dla mnie staje się dniem. Skorzystałam z tego i o 3 w nocy (lub za dnia) pomyślałam „conieco” nad nowym wpisem. Gdybym miała przerwę we wpisach, to proszę mnie szturchać – tylko nie za mocno.

Jak już  napisałam dziś będzie gorzko. Nie można cały czas słodzić, bo i cukier może stracić swój smak. W poprzednim wpisie:

Ważne by co kilka tygodni przeprowadzić “poważną” rozmowę i powiedzieć sobie o zaletach i o tych trudnych wadach. Nie można niektórych rzeczy przemilczeć, bo po ślubie może wyjść szydło z worka

Jak wyjdzie szydło z worka to będzie gorzko, i o tej gorzkości chcę dziś „conieco” powiedzieć. W związku dni dzielą się na słodkie i gorzkie. Oczywiście oby najwięcej było tych słodkich. Niestety tak dobrze nie było i nie będzie, trzeba się przygotować także na te szare dni.

Jeśli przed ślubem nie poruszy się „ważnych” tematów to trzeba się liczyć z tym, że po ślubie może być identycznie jak i przed nim. Kobieta potrzebuje miłości.  Mówię tu o roli emocji w naszym życiu. Na tym polegają te (po)ważne rozmowy. Zrozumienie siebie i innych osób (w tym przypadku „tej” drugiej osoby). Bez okazywania uczuć związek po prostu może przestać istnieć.

Przytulić, wtulić, pocieszyć, pomóc, słuchać, zaskoczyć, zachwycić (mam nadzieję, że wszystkiego wypisywać nie muszę). Po prostu kochać z całych sił, ale żeby ta druga osoba zobaczyła miłość trzeba umieć ją okazać. A można na wiele sposobów. Co z tego, że raz na jakiś czas kobieta usłyszy „Kocham Cię”, skoro nic na tymi słowami nie stoi?

Jeśli coś przeszkadza nam w drugiej osobie, to lepiej powiedzieć teraz niż płakać po ślubie, że nic się nie zmieniło,  a zapewniam, że się nie zmieni. Wynosimy z domu wiele przyzwyczajeń i pamiętajmy, że nie każdemu mogą się one podobać, a czasem mogą być niepraktyczne. Warto wtedy pójść na kompromis i zaakceptować zmiany.

Skoro nasze „ja” niedługo ma się zamienić na „my” to najwyższa pora spędzać ze sobą coraz więcej czasu. A skoro coraz więcej to właśnie w tym czasie powoli to szydło może wychodzić z worka. Kobiety nie łudźmy się, że jeśli cicho pomyślimy, że się „zmieni” to się zmieni. Słowo musi wybrzmieć …

Jeśli już wybrzmiało to pora na zmiany.

Zaczynamy zmiany od siebie cdn

Jeśli podoba Ci się wpis lub nie, możesz  zostawić po sobie 
ślad wpisując krótki komentarz - cassia

Postanowiłam niedawno zostawić po sobie ślad na blogu

zielono

Oto mój komentarz:

Wspólne mieszkanie staje się pewnego rodzaju testem, z nasuwającym się pytaniem: czy damy radę żyć ze sobą? Czegoś tu nie rozumiem. Każdy człowiek ma inny temperament, ale spotykając się; przebywając często z drugą osobą, trochę się do niej upodabniamy. Korygujemy swoje złe przyzwyczajenia, wady by przypodobać się drugiej osobie.

Można poznać człowieka nie mieszkając z nim. Spytacie: jak? Spędzając z nim dużo czasu, lecz nie 24/24 Ważne by co kilka tygodni przeprowadzić „poważną” rozmowę i powiedziec sobie o zaletach i o tych trudnych wadach. Nie można niektórych rzeczy przemilczeć, bo po ślubie może wyjść szydło z worka.W trakcie studiów lepiej zająć się nauką, bo całe życie przed nami by cieszyć się sobą.

Analiza zachowań w związku jest tak ważna jak śniadanie, bez tego ani rusz. Myślę, że to jest lepszym miernikiem niż wspólne mieszkanie. Ci ,którzy są ze sobą od wielu lat, a nie mieszkają razem, to czekają ślubu, by móc zamieszkać i jeszcze bardziej cieszyć się sobą.

Radość ze spotkania, nie odbierajmy jej sobie tak szybko. Wyczekiwanie to oznaka miłości, zaangażowania i próby. Z drugiej strony Ci, którzy przebywają ze sobą non stop przyzwyczajają się do swojego widoku i nie myślą o ślubie, bo tak im dobrze. Czy nie za dobrze? Nie muszą się ze sobą umawiać, bo przecież widują się codziennie.

Czy ktoś z Was również uważa podobnie lub tak samo jak ja?

zielono