„Dawno, dawno temu, pewnego listopadowego sobotniego poranka zaczęło powstawać i rozwijać się coś, co dziś przynosi tyle radości. Narodziły się Aniołki.” Tak Gosia zaczęła swoją opowieść o Aniołkach. A na pewno dobrze wiecie kim są Nasze Aniołki. Dziś chcemy troszkę powiedzieć o tym co było i tym co będzie. szaro, zielono i pomarańczowo

Śpiewamy razem już od listopada ubiegłego roku. Przychodzimy dlatego, że wszyscy kochamy śpiewać, i chcemy się nim dzielić ze wszystkimi. Mamy za zadanie nauczyć wszystkich śpiewów w kościele na mszy niedzielnej. Dlatego dzielnie przychodzimy i uczymy się nowych pieśni. Jesteśmy w różnym wieku, począwszy od najmłodszych Mai (7lat) i Michała (7lat) do najstarszych Magdy, Gosi, Kasi, Krzysia, ks Adama, którzy mają ciut więcej… Każdy w naszej scholi jest Aniołkiem

Dziś chciałam by Aniołki się powiedziały małe „conieco” o nas. Zaczęła Gosia

To co robimy to  czysta przyjemność, nie ma przymusu, bo nie na tym rzecz polega, żeby przyjść bo „rodzice kazali”. Ważne by czerpać z grania i śpiewania czystą radość. Aniołki to nie jest zwykła schola, to jest rodzina, w której jest mama (Kasia), tata (ks. Adam), ciocie (Magda, Gosia),wujek (Krzyś) i wspaniałe dzieci, które w to wszystko wnoszą radość z najmniejszych rzeczy. Mamy tylko godzinę w sobotę by nauczyć się nowej piosenki (lub dwóch nowych). Drugą godzinę w niedzielę natomiast poświęcamy na powtórkę tego czego nauczyliśmy się w sobotę. 2 próby sa ważne nie tyle dla nas co dla dzieci. Oj czasem trudno z tą punktualnością.

Krzyś

Wstawanie rano w niedziele stało się częścią tygodnia. Początkowo miałem wątpliwości – obiecałem, że pomogę,
ale na początku dzieci się troszkę bały, więc więcej było słychać Ciebie. Tak bywa na początku. Później się rozkręcało i rozkręca się nadal:)

Będąc w scholi mam wrażenie, że jestem częścią czegoś dobrego, czegoś w co warto „zainwestować” i co jest warte wysiłku, chociażby dla przyszłych wspomnień tych dzieci (jak dzisiaj rozmawialiśmy). Odpowiada mi to, co robimy, gdyż tworzymy coś dobrego, mamy okazję praktycznego sprawdzenia i rozwoju swoich umiejętności.

W ciągu tego roku mam wrażenie, iż dzieci zrobiły spory postęp – aczkolwiek jeszcze dużo pracy – (muszę wziąć się za akompaniament  a jeśli chodzi o śpiew – to tylko moje nieznaczące wrażenia- po prostu niektóre fałszują. Wiem, że łatwo się mówi, ale dzisiaj na próbie w kościele przed samą mszą było to słyszalne.

Ciekawe, jak to będzie gdy spotkamy się gdzieś na ulicy za X lat… Kiedy zobaczą nas (dzisiaj dzieci a kiedyś już rodzice swoich)  i powiedzą : „Popatrz, to ten pan co grał u nas na gitarze…”

Ola i Maja!!

Na scholi jest wesoło, każdy się śmieje …właściwie to nie pamiętamy ,gdy na próbach było smutno!!!               W soboty i niedziele ciocia Gosia robiła nam wodę z barwnikiem lecz w końcu to się skończyło, ponieważ Julka przyniosła przepyszną malinową herbatkę ;P Kasia zawsze mówi, że mamy przychodzić punktualnie-9.15 ale jak tu przyjść jeżeli to środek nocy!! A także w niedzielę musimy ubierać się w spódniczkę lub sukienkę, co nie zawsze jest możliwe, bo prawie w każdą niedzielę rano jest zimno. Bardzo lubimy naszą rozśpiewaną rodzinkę!

Mam nadzieję, że niebawem doczekam się odpowiedzi od aniołków. Tych młodszych i tych ciut starszych. A my kiedyś też tak będziemy śpiewać !

Przygotowania trwały prawie miesiąc. Wszystko było owiane Wielką Tajemnicą, więc nic nikt nie wiedział, nic nikt nie słyszał i nikt niczego nie podejrzewał. Kreatywne, radosne, a najważniejsze, że z całych naszych serduszek. Nawet jeśli na dworze mróz, a na próbach mało czasu. Dla nas to pestka. I tak wszystko się uda. A o czym mówię? O tym dowiecie się z dzisiejszego wpisu. zielono i pomarańczowo

24 grudnia urodził się ks Adam, którymi nami (Aniołkami) się opiekuje. A że wczorajsza niedziela była ostatnią niedzielą Adwentu to właśnie przed zakończeniem  mszy mieliśmy okazje złożyć życzenia naszemu księdzu.  Opiekuje się nami już od ponad roku. Chcieliśmy mu się odwdzięczyć za to, że zawsze z nami jest. Jednak nie tylko Aniołki przygotowały podarek dla ks Adama, po  mszy ustawiła się  dosyć spora kolejka do życzeń. Znak, że nie tylko my chcieliśmy mu podziękować.

Już od początku grudnia zastawiałyśmy się z Gosią nad prezentem dla ks Adama. Było wiele pomysłów, wiele uległo  w gruzach, nie które się utrzymały a inne się pokruszyły. W poprzednim tygodniu udałyśmy się z Gosią na „zakupy” by porozglądać się, mając już oczywiście główny prezent upatrzony. Co tam prezent „główny”, najważniejsza jest otoczka, która miała być tylko nasza, czyli Aniołkowa. Taka od naszych serduszek. A jeśli od naszych serduszek, to i serduszek nie mogło zabraknąć.

nasze stoliki, a na nich wielki bałagan, przygotowania

Myślałyśmy najpierw nad jednym wielkim sercem, później nad paroma serduszkami. Pomysłów było wiele, lecz trzeba było wybrać TEN najlepszy pomysł. W nocy z piątku na sobotę natchnęło mnie by serduszka były dla każdego Aniołeczka, tego mniejszego i większego, więc do 3. w nocy trwało odrysowywanie i wycinanie serduszek dla wszystkich. Serduszka miały być imienne, wiec z jednej strony były podpisane, a druga strona była przeznaczona na życzenia. Serduszko nie ani za duże ani za małe, więc każdy mógł napisać, narysować, co tylko zechce dla księdza.

uśmiechnięte aniołki

Do 3 w nocy, a to dlatego, że w sobotę rano już trzeba było rozdać wszystkim serduszka. Niestety żadnej nowej piosenki nie nauczyliśmy, ale to tylko z tego względu, że przygotowania zabrały trochę czasu.  Co się odwlecze to nie uciecze. Będą nowe na pewno. Próba sobotnia i niedzielna była rozwrzeszczana, radosna, szalona i nie wiadomo było za co się zabrać. Dziewczynki przynosiły serduszka, później trzeba było je przedziurawić, nawlec wstążeczkę i na szyję. Czasem wstążeczki się rozwiązywały, ale to tak specjalnie… żeby się poddenerwować, że mamy mało czasu. Było wiele śmiechu, radości, a po drodze jeszcze zdjęcia, etc.

Serduszka ważna rzecz, lecz to nie wszytsko. Mieliśmy jeszcze piękną ogromną kartkę przygotowaną przez Gosię, a podpisaną przez wszystkie Aniołki. Przecież taki dzień zdarza się tylko raz w roku, a chcemy, by ks Adam pamiętał o nas zawsze.

nasza kartka

Jesteśmy rozśpiewanymi Aniołkami, więc nasze życzenia również były śpiewające. Bardzo znany nam tekst + kilka dźwięków= piękne życzenia. „Wystarczy byś był, nic więcej. Tylko byś był, nic więcej. By Twoje skrzydła otuliły nas”. A później każdy Aniołek przekazał księdzu swoje serduszko zawieszając na szyję. Po drodze także prezent „główny” i kartka. Myślę jednak, że serduszka to był TEN pomysł.

ks Adam z serduszkami

Spotykamy się dopiero po nowym roku, więc sadzę, że dopiero wtedy usłyszycie o naszych Aniołkach. Nuvifone Asus M20 słyszy o nich codziennie, był na każdej próbie i z każdej strony obejrzany przez Aniołki. Ma taki fajny patyczek.. Tak którym Kasia ciągle stuka sms-y.

Niestety, jeśli temperatura spada do -14 to boję się go wciągać z kieszeni, gdyż musiałabym wtedy ściągnąć przynajmniej jedną rękawiczkę. Moje dłonie są zbyt delikatne by co chwilę sprawdzać „czy czasem ktoś czegoś nie napisał”. Poświęcenie, poświęceniem, ale zamarzam. A jeśli ja zamarzam, to pewno Jemu też jest zimno.

Chcieliśmy pojechać do Ustki, lecz pogoda szybko wybiła mi to z głowy. Co za różnica, czy w święta, czy po świętach.  I tak pojedziemy, ale jak się troszkę ociepli. Asus nie widział jeszcze morza. Zobaczy go na pewno przed Nowym Rokiem. 27 grudnia juz powinno być cieplej, cieplej nie znaczy 10 stopni na plusie, lecz chociaż -5.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Przed nami Boże Narodzenie. A dzień po świętach …

Ponad rok minął już od naszej pierwszej próby. Początki były trudne, jak to bywają początki, lecz z tygodnia na tydzień przybywało radości i chęci z współtworzenia. Często zmieniał nam się skład, raz było Nas prawie 20. a następnym razem tylko 8. Od czego to zależało? Do dziś nie wiem. W tym roku wiem na czym stoję. Przychodzą osoby, które chcą śpiewać. O to chodziło. Panie i Panowie, o to nasze Aniołki. pomarańczowo

Agnieszka, Zuzia, Kamilka, Maja i Ola, Julka to dzisiejszy skład naszych Aniołków. Kiedyś myślałam, że „im więcej tym lepiej” lecz przez ten rok przekonałam się, że  jednak nie. Gosia – nasza wspaniała gitarzystka – także uważa, że wielka zmiana nastąpiła w ciągu tego roku. Oczywiście wariować nie przestały, i przytulać się także nie (i całe szczęście), ale wiedzą, po co przychodzą i dla kogo.

a Jula jak zwykle

Agnieszka – cicha woda, spokojna, delikatna. Dopiero od kilku tygodni wiem, że mogę na Niej polegać jeśli chodzi o solo. Ma piękny czyściutki głosik, jeszcze troszkę boi się, ale ta choroba już prawie uciekła

Zuzia – jest z nami od dwóch miesięcy, śpiewa czysto lecz przechodzi tę samą chorobę co Agnieszka. Myślę, że niedługo strach odejdzie gdzieś daleko

Kamilka – drugi tydzień śpiewa z nami, szybko się uczy, pięknie śpiewa, pora na solo

Maja – najmłodszy a zarazem najsłodszy Aniołek. Panienka chodzi już do pierwszej klasy, a z nami śpiewa od zerówki. Rozrabia a później się uśmiecha. Słodka

Ola – nasza solistka, jest najstarszym Aniołkiem w grupie (V klasa  SP). Ma za sobą występ w „Od przedszkola do Opola” i pewno wiele innych konkursów o których jeszcze nie wiem. Równie zwariowana jak Maja (w końcu to rodzinne). Narozrabia, poprzeszkadza i  się uśmiecha

Jula – artystka, rozrabiaka a zarazem dziecko o anielskim głosiku, wiele razy występowała solo, bo odważna i pewna siebie. W niedzielę prawie zawsze przychodzi w spódnicy

Basia – przyjaciółka Julki i Agi, we trzy czasem dadzą popalić. Już rok jak przychodzi na próby, śpiewa pięknie jak wszystkie Aniołki, dziś niestety jej  nie było

Gosia – nigdy nie wiem kiedy przyjdzie, śpiewa dobrze, lecz jeszcze się boi. Ciekawe czy będzie za tydzień

z ciocią Gosią

Mamy 2 gitary (Gosia i Krzyś), bębny (Magda i Julka czasem) i tamburyn wykorzystywany tylko podczas prób do rozpraszania i przeszkadzania. Na mszy często pomaga nam Łukasz – organista. Wystarczy powiedzieć – „od d” lub „od e” i już wiadomo o co chodzi. Mam nadzieję, że nasze instrumentarium się powiększy, wszystko jest możliwe, wiem to na pewno.

Zima się zbliża, więc w pomieszczeniach sucho, a dzieciom chce się pić, więc proszą ciocie Gosię, o „pokolorowaną wodę” (to trzeba wypić, zobaczyć, nie da się opisać). Słodyczy nam nie brak, no dobrze czasami nam brak, ale wtedy jesteśmy tak zajęci próbą, że nie zauważamy braku „ciach”.

pijemy "pokolorowaną wodę"

Nasz repertuar jest już taki duży, że czasem mam ochotę, wybrać coś z niego i nic nowego nie uczyć, ale to tylko pokusa, która szybko ucieka. Wtedy biorę do ręki czystą kartkę, ołówek i myślę „co jutro nowego nauczyć aniołki”. Piątkowy wieczór jest przeznaczony na „wymyślanie nowości”. Jak miałbym  powiedzieć Julce, że „nic nowego” nie zaśpiewamy skoro od progu Jula pyta  „co dziś nowego?”. Jeden nowy utwór to standard, dwa czasami, trzy? Nauczymy się i trzech, ale to za jakiś czas.

Sobota 10.oo Niedziela 9.00 (dopuszczam spóźnienie) o 10.30 Msza i do domu. To już minął rok, nim się obejrzymy nasze Aniołki założą swoje zespoły, a później bd znanymi wokalistkami. Zapraszam serdecznie by posłuchać nasze dzieci. Mają talent, chęć i mam nadzieję, że nie wyobrażają sobie weekendu bez prób scholi.

Jutro na mszy zapodamy kolejny „hicior” – Uwielbiam imię Twoje Panie

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Stwierdzam, że nie mogę robić pięciu rzeczy jednocześnie

śpiewam do ludzi, zachęcam dzieci i rodziców by śpiewać,  dyryguje, łapię kontakt z instrumentami, chodzę do zakrystii by zapalić światło kiedy ludzie się zbierają, łapię Łukasza by powiedzieć „od d” i alleluja z przygrywką, podczas mszy jeszcze pytam się ile jest czytań (przeważnie jedno, ale wolę się zapytać)

Powiedzcie mi, jak ja mam jeszcze robić im zdjęcia lub nagrywać? Chyba czwartą ręką. Pomocy.

A za tydzień?

Przyjdzie nowa osoba, a może więcej ?

Jeśli podoba Ci się wpis lub nie, możesz  zostawić po sobie
ślad wpisując krótki komentarz - cassia

]]> http://cassia.pl/daja-czadu/feed/ 15