„Pustynia to miliony czułych dotknięć. Zanurz rękę w piasku i poczuj jak one są szczęśliwe.”  To opowieść o zderzeniu dwóch światów, światów, w których szczęście ma różny wymiar. Czy żeby być szczęśliwym, trzeba odbierać szczęście innym? Mała Księżniczka i jej pustynia odpowiadają na te i inne pytania.

„Mała Księżniczka to przepiękna opowieść o przygodach podróżnika i złotowłosej dziewczynki, zamieszkującej odległą pustynie, gdzieś na południowych krańcach Afryki.Podróżnik trafia na pustynie w drodze zakładu z kolegami. Podczas swojej samotnej wędrówki spotyka Małą Księżniczkę. Od tego spotkania Mała Księżniczka staje się jego przewodniczką. Księżniczka pokazuje mu pustynie jakiej do tej pory nikt jeszcze nie widział.

Czas spędzony z Księżniczką uświadamia mu, że w jego współczesnym świecie pełnym udogodnień jest wiele dróg prowadzących do nikąd. Jak żyć aby nie zabłądzić i nie odbierać szczęścia innym?  Mała Księżniczka z dziecięcą naiwnością, próbuje nauczyć podróżnika tych i innych wartości, co niekiedy przeradza się w poważną dyskusję. Racjonalne rozumowanie i naukowe wytłumaczenia podróżnika przegrywają z dziecięcym pojmowaniem świata. Podróżnik wraca do domu jako odmieniony człowiek.

Książka zawiera osiemnaście przepięknych ilustracji malowanych ręcznie akwarelami do każdego z rozdziałów autorstwa Jacka Frankowskiego, a także  spis najpiękniejszych ponadczasowych złotych myśli i powiedzeń Małej Księżniczki. Aby tego było mało, na płycie znajduje się 5 najpiękniejszych i najbardziej znanych kołysanek w bajkowym wykonaniu Kasi Walasik, które przywołają niejdno wspomnienie dzieciństwa, a dziecko nawet najbardziej rozbrykanego zaczarują w kolorowy i bajkowy sen.”

Zapraszam na stronę internetową Małej Księżniczki - http://malaksiezniczka.eu

Jak pisze autor we wstępie do bajki „Mały Książe , będąc na Ziemi nie powiedział , że ma młodszą siostrę. Może po prostu nikt go o to nie zapytał. Posłuchajcie więc….”

Przeczytaj więcej :

• Dzieje się
• Napisali o albumie
• Mała Księżniczka w Księgarni

Możliwe, że jeszcze dziś dopiszę tu bardzo ważną informację związaną oczywiście z Małą Księżniczką. Dlaczego tak długo o niej nie pisałam na blogu? Aż wstyd się przyznać.. przez czerwiec ani lipiec nie napisałam ani jednej notki, czas nadgonić tę nieobecność i wziąć się porządnie w garść. Zaczynam od Małej Księżniczki

Podczas pobytu w Warszawie odwiedziliśmy hodowlę kotów brytyjskich i syberyjskich  Underleyhall*PL. Jest to temat tak słodki i miękki, że poświecę nań osobny wpis. Spotkanie było już dawno umówione, więc czekałam tylko tego dnia by wreszcie zobaczyć te słodkie kociaki. I małe i duże,  bo duże potrzebują tyle samo miłości co małe. Zakochałam się.

zielono i pomarańczowo

Wybraliśmy się do Doroty już następnego dnia po przyjeździe, czyli 3 marca. Od tej pory zdążyłam przyjechać do Warszawy już 2 razy… dlaczego tak długo nie pisałam o tym? Myślałam, że uda nam się jeszcze raz odwiedzić tę wspaniałą rodzinkę. Niestety zabrakło czasu.

Zdjęcia oczywiście w galerii znalazły się dzięki uprzejmości i zgody Lakshmi. Odsyłam także do strony Underleyhall*PL

[View with PicLens]

Przyszła pora na podsumowanie mięsiąca kiedy testowaliśmy się z Nuvifonem m20. Miesiąc to czas kiedy można się do czegoś/kogoś przyzyczaić. A teraz po miesiącu będzie trzeba go odesłać, smutno troszkę. Teraz leży na poduszce i płacze, może z tego powodu, że jutro wyjeżdza. A kto wie może kiedyś wróci ? szaro zielono i pomarańczowo

Na ten telefon patrzę oczami kobiety. A, że moje imię to Kasia więc jestem kapryśna, wymagająca i uparta. Nuvifone m20 już nieco o tym wie, jeśli myślał, że będę się ze wszystkimi funkcjami zgadzać to się mylił. Ponarzekałam na niego sporo, ale i także starałam się zachwalać jego dobre cechy. Nie mieliśmy problemów z użytkowaniem.

Nie narzekał na warunki domowe. Jeść mu nie brakowało, odpoczywał (spał) na poduszce, często jadł ze mną (On swoje, ja swoje). Wiem, że asus jest przedmiotem „zwykłym” telefonem, lecz jeśli miałabym go traktowac przedmiotowo to na pewno nie udałaby się nam ta współpraca. Więc teraz leży na poduszce i płacze, bo może w „nowym domu„ nie będzie już mu tak wygodnie.

Chyba za bardzo go rozpieściłam.

Dziwię się, że nuvifone jest takim zgrabnym telefonem. Mieści się w małej kobiecej dłoni, nie jest ciężki, jest akurat. Jest troszkę nieczuły na dotyk, jednak po miesiącu wiem „jak go dotknąć”, by zareagował (ojej jak to zabrzmiało). Na początku narzekałam na ten jego brak czułości, ale z czasem nie jest to żadnym problemem.

Testowaliśmy się i testowaliśmy. Lubię spacery więc zabierałam go tam i tu. Powiem, że co do niskich temperatur jest bardziej wytrzymały niż ja. Przy piętnastostopniowym mrozie mogłam rozmawiać swobodnie, nie zawieszał się. Natomiast ja włączałam marudzenie, dygotanie i tupanie nogami.

Nuvifone jest (na pewno) przydatny w czasie podróży. Nawigacja jest, internet jest, wi-fi, pogoda (czasem się bardzo przydaje ta funkacja). Tylko najgożej gdy jest się w tej „podróży”, a jego się zapomniało. Może zrobił to specjalnie się schował tuż przed naszym wyjściem z domu. Może nie chciał znów jechać nad morze (był 3 razy w Ustce). A może po prostu tak ja jak boi się wody. Nawigacja wtedy bardzo by się przydała, nie wspominając o internecie…

Przez miesiąc można sporo „przejść”. Spotkało nas wiele niespodzianek. Pamiętam, że za pierwszym razem kiedy rozmawiałam z niego to nie umiałam wyłączyć rozmowy. Troszkę później zauważyłam, że On ma przyciski. „zielona i czerwona słuchawka”, oczywiście są one jedynie podświetlane białym światłem, ale są. Pierwsze kroki z nim były zabawne.  Za to sms-y szły piorunem tylko po dłuższym tekście można było odczuć ból w nadgarstku. On nie znał mnie, ani ja jego, po tygodniu już tego nie było.

Blip i Facebook – byli dla mnie niezastąpieni. Czasem nie miałam ochoty włączać komputera, więc tylko kilka stuknięć, lub puknięć na nuvifonie i już można było sprawdzić co się dzieje. Wielki plus, gdy w domu wiruje wi-fi, tylko trzeba pamiętać, że podczas korzytania z wi-fi telefon je więcej. Dobrze jest wtedy włączyć go do prądu, niech je a my blipujmy.

Inne strony. Bez problemu można było sprawdzić co się dzieje  tu na blogu, napisać krótki komentarz, bo dłuższy już by bolał. Odwiedzić stronę Ziemka i wejść do poszczególnych miejsc poprzez zdjęcia.

Chcę bardzo podziękować kilku osobom, którzy pomagali mi kiedy nie wiedziałam co zrobić. Czasem moja wiedza była zbyt mała. Przechodząc ze zwykłej Nokii 5220 Nuvifone na początku wydawał się nieco skomplikowany, tak więc by połączyć się z internetem potrzeba było skonfigurować neostradę ?! Ja i skonfigurować neostradę?! Pomógł mi wtedy  Tomasz Topa, bez Niego wtedy bym zginęła. Pokierował mnie co i jak, gdzie co przycisnąć, a czego nie robić. Dzięki niemu mogłam/mogę korzystać z wi-fi.

Następny problem to zrzuty ekranowe. Skąd, jak gdzie? Do Nokii tego nie potrzebowałam, myslałam że jest już taka aplikacja w telefonie. Niestety w tym modelu jej nie było. Pomógł mi Fotegenia, który wcześniej zaintalował u siebie ową aplikację. Wcześniej pytałam się Tomka i Łukasza (w G60 taka aplikacja już istnieje).

Testy minęły, nuvifone na poduszce płacze, bo nie chce wyjeżdżać. Pora wrócić do normalnego trybu bloga. Jednak ten miesiąc nauczył mnie większej aktywności i sumienności na blogu. Ciekawe czy pozostanę przy publikowaniu wpisów 2 razy w tygodniu (tak…). Więcej mnie widać na Facebook.u, wcześniej byłam bo byłam. Wyszło na dobre.

Zapraszam do innych blogerów testujących Nuvifony

• http://wiecek.biz
• http://blog.fotogenia.info
• http://www.foto.pwsk.pl