Szaro było wtedy kiedy Aniołki się nie słuchały. Kiedy trudno było dojść do słowa, do dźwięku. Kiedy w środku chciało się krzyczeć, ale na zewnątrz było opanowanie. Kiedy dzieci się spóźniały na próby. Staraliśmy się być zawsze przed nimi (ustawić krzesełka, włożyć utwory do czarnych segregatorów, przewietrzyć, włączyć grzejniki zimą).  Kiedy w niedzielę, nie było spódniczek. Kiedy było głośno przy mikrofonach (szepty, śmiechy, gadanie), w kościele rozmowy głośne. Były też małe kłótnie z „tatą” nie powiem. Dzieci o tym nie wiedzą.

Zielono było na każdej próbie kiedy uczyliśmy się nowego utworu. Chcieliśmy, by próby były  zajęciami umuzykalniającymi. I tak też się stało. Każdy utwór był analizowany (łatwy, trudny, za trudny, kiedyś na pewno uda nam się to zaśpiewać) i w ten sposób ćwiczyliśmy pamięć muzyczną. Nie chcieliśmy zniżać poziomu aniołkom, gdyż to nie wyszłoby im na dobre. Widzieliśmy potencjał! Było pięknie gdy na jednej godzinnej próbie nauczyliśmy się trudnej piosenki. Piękniejsze było gdy słyszeliśmy głosy: podoba nam się, jeszcze raz, fajna, za tydzień też ją zaśpiewamy? To było budujące, gdyż wybranie utworu wcale nie było łatwą rzeczą. Debilsongi odłożyliśmy głęboko do szuflady..

Pomarańczowo było wtedy kiedy dzieci z chęcią przychodziły na próby. Często przychodziły przed czasem, nawet żeby poustawiać krzesełka (Julka, Zuzia dzięki). Kiedy dzwoniły i mówiły, że się troszkę spóźnią, lub dlaczego nie mogą przyjść na próbę. Kiedy słuchały tego co mówimy. Kiedy szybko uczyły się utworu. Kiedy zaśpiewały w dwugłosie ! Kiedy się przytulały na początku próby, w trakcie próby i na koniec kiedy trzeba było iść do domu.. Kiedy udało nam się zająć pierwsze miejsce w konkursie rejonowym piosenki religijnej. Kiedy zaśpiewałyśmy w Finale tego konkursu w Koszalinie (stres był). Kiedy przygotowywaliśmy niespodzianki dla naszego „taty”. Było pomarańczowo wtedy kiedy byliśmy razem.

To były piękne dwa lata ciężkiej pracy. Lata, które zaowocują w przyszłości u każdego i każdej z  nas. Aniołki możliwe, że pokochają muzykę, a my teraz już troszkę wiemy, jak opiekować się dziećmi. Nie było rodziców na próbach, więc na tę godzinę my zamienialiśmy się w nich.

W niedzielę przychodziło mi wstawać o 7.30 teraz budzik z przypomnieniem „uwaga schola” na pewno na długi czas u mnie zostanie.

Gosia na próby miała bardzo blisko, więc można sądzić, że była jedną z nielicznych wyspanych osób na próbie. Dziękujemy Ci za to, że byłaś z nami. Pięknie grasz na gitarze, na Jorge i Federico równie pięknie (nie bij ich tak mocno). Kiedy mama nie dawała rady, „ciocia” potrafiła krzyknąć, nagle robiło się cicho…

Krzyś przyjeżdżał do nas z Ustki, a przez ostatni rok aż z Gdańska. Wiedzieliście?

Ksiądz Adaś tzw. „tata” był naszym oparciem, dzięki Niemu nasze utwory zawsze były pięknie wydrukowane. Psalm dla Aniołków zawsze był na sztywnym papierze. Przychodził na nasze próby by sprawdzić co się dzieje, czy wszyscy są grzeczni i czy pięknie i głośno śpiewają. Później wracał na górę do „kawiarni”. Tata był od zadań specjalnych, kiedy „mama” nie dawała rady.

Rodzice dzielnie i wytrwale przyprowadzali swoje dzieci na próby. Musieli wcześniej wstawać w soboty i niedziele. Wiele zależy od rodziców. Pomagali kiedy trzeba było, wspierali swe dzieci, kiedy było solo – psalm. Dziękujemy!

Wszystkim Aniołkom, które przychodziły na nasze próby dziękujemy i mamy nadzieję, że pokochają muzykę tak jak my kochamy! Do zobaczenia… za 10 lat?

Niedługo dołączę jeszcze 3 filmy, Niepojęta łaska, Każdy dzień upewnia mnie i może Ty światłość dnia.

Nasz plan dnia przedstawiał się następująco: 5-6 pobudki, 7.15 – wyjazd, 8.35 dojazd do Kina Kryterium w Koszalinie, około 11.20 nasz występ, o godzinie 16.30 zakończyły się występy starszych wykonawców i niedługo potem na scenie pojawiła się Viola Brzezińska z Zespołem. Po koncercie nastąpiło odczytanie wyników, wręczenie nagród, wielka radość dla każdego kto dotrwał do finału a zarazem do godziny 18. (dla tych co wstali o 5 był to nie lada wyczyn).

W konkursie o Złoty Witraż walczyło aż 36 podmiotów wykonawczych a byli to soliści, duety, trio, zespoły wokalne, zespoły wokalno-instrumentalne, chóry w różnych kategoriach wiekowych.

Przygotowywaliśmy się kilka tygodni do tego występu, a nie było łatwo zebrać wszystkich na każdej próbie, więc chodziliśmy w kratkę.  Prostych utworów nie wybraliśmy, więc próby były prawie każdego dnia, trwały godzinę, czasem pół – generalna jednak była najdłuższą i najbardziej owocną. Nasze utwory były z repertuary Michaela W.Smitha „Otwórz me oczy o Panie” i TGD (Trzecia Godzina Dnia) „Niepojęta łaska” Oba te utwory były w aranżacji Krzysztofa Pawłockiego.  Jako nieliczni w grupie dziecięcej mieliśmy muzykę na żywo, nie było płyty która mogłaby się zaciąć lub przestać grać w połowie utworów.

Na gitarze klasycznej zagrał Krzyś (już wcześniej wspomniany) na bongosach – Jorge i Federico - zagrała Małgosia Muraszko nasza wspaniała gitarzystka

Aniołki prowadzimy od dwóch lat. Gdyby każde dziecko chodziło na każdą próbę, to mielibyśmy już spory 40 osobowy zespół. Na dzień dzisiejszy przychodzi około 15 osób. W konkursie wystąpiło tylko 8 Aniołków, były niestety ograniczenia co do ilości zespołu. Mimo, że nie zajęliśmy żadnego miejsca (dziękujemy akustykowi) to jesteśmy dumni z Naszych Aniołków, i jest to doskonałe podsumowanie dwuletniej pracy.

Do Koszalina przyjechaliśmy 25 – osobową grupą, gdyż razem z dziećmi jechali także  rodzice (całe szczęście) Aleksandra Hulecka (solistka) oraz Trio „Angeles” przygotowała Beata Kamińska – z Nią też dziewuszki przyjechały i otrzymały w grupie dzieci młodszych 2- gie miejsca Ola jako solistka i Angels jako zespół wokalny.

Współpraca:

Małgosia Muraszko

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Tak naprawdę to od początku istnienia scholi Aniołki pracowaliśmy na ten sukces. Śpiewamy dla parafii już ponad rok. Bardzo nas ucieszyła ta wiadomość o pierwszym miejscu. Finał konkursu odbędzie się w Koszalinie 29 maja w Kinie Kryterium. Trzymajcie Kciuki.

A tutaj można obejrzeć część zdjęć. Zapraszam.