a DZIŚ? Nie wyobrażam sobie życia bez męża, czyli także bez Warszawy. Minęły zaledwie 363 dni, co będzie co kolejne 363 ? Nie wiem, nie chce wiedzieć. To co dzieje się dziś, i teraz jest NAJWAŻNIEJSZE!

Często wspominam czasy, w którym nie musiałam o decydować w sprawach ważnych i tych mniej ważnych. Patrząc z perspektywy stwierdzam, że nie chciałabym do nich wrócić. Beztroskiego życia zbyt wiele źle robi w przyszłości. Sądzę, że decyzja o ślubie zapadła w odpowiednim momencie. Nie za wcześnie, a i nie zbyt późno.

MĄŻ. Najważniejsza osoba w moim życiu. Kiedy się poznaliśmy WSZYSTKO (dosłownie WSZYSTKO) zaczęło się zmieniać, zaczęło zjeżdżać zupełnie na inny tor, nie powiem że przestawienie zwrotnic było planowane. Wszyscy i wszystko nagle zaczęło tętnić życiem, choć czasem czarne/ciemne chmurzyska pojawiały się nad nami. Wtedy byliśmy już razem i łatwiej, zdecydowanie łatwiej było nam je odgonić.

Za dwa dni minie dokładnie rok od dnia naszego ślubu –  nasuwa się pytanie. Czy decyzja o małżeństwie była dobrą, słuszną, prawidłową.. Nie dowiemy się dziś, czy jutro, nawet za miesiąc nie znajdziemy odpowiedzi.. Przecież znamy się dopiero 2 lata

Pomyślałam przez chwilę o muzyce, która porwała mnie kiedy byłam brzdącem i opuściła tak naprawdę nie wiem kiedy. Aż łzy się cisną do oczu gdy pomyślę o tym kiedy ostatni raz coś naprawdę zaśpiewałam, tak prosto z serca. Smutne, prawdziwe, dla mnie niesamowicie trudne uczucie pustki – po muzyce.

Tak po prostu.. odeszła?

Jeszcze niedawno wraz z przyjaciółmi prowadziłam dziecięcy zespół muzyczny, który co tydzień przynosił mi wiele radości, mimo wielu wyrzeczeń mile wspominam te piękne czasy. Jeszcze niedawno studia muzyczne i ciągłe śpiewanie, to tu, to tam. Koncerty z chórem, występy z dziećmi i wiele innych muzycznych imprez.

Bańka prysła – Warszawa. Nowe życie, nowi ludzie, nowe środowisko.. muzyka zniknęła w zgiełku, tłumie i pędzie. Codzienność, rzeczywistość. Ratunku