Dotknęliśmy nieba – pomyślałam tuż po przysiędze małżeńskiej. Uczucie niesamowite kiedy obok Ciebie stoi już mąż/żona a nie ukochany/a czy narzeczony/a. Dzień ślubu był przepięknym dniem jednak o tej pięknej naszej uroczystości napiszemy niedługo kiedy to będziemy mogli już umieścić kilka zdjęć. Dziś  - po ślubie jesteśmy już 9 dni  szaro, zielono i pomarańczowo

Odpocząć po ślubie i weselu trzeba, tak więc we czwartek 2 września wyjechaliśmy.. W naszą pierwszą podróż małżeńską wybraliśmy się do taty Ziemka. Obiecaliśmy, że przyjedziemy, więc szybko spakowaliśmy plecaki i w drogę.

Nie będę mówić w jakie strony pojechaliśmy – po zdjęciach na pewno można poznać – było pięknie. Mąż warszawiak a ja wychowana w małym miasteczku, ale też „miastowa” – wsi nie pamiętam – choć wmawiano mi, że jako dwulatka jeździłam. Ten wyjazd był dla NAS wielkim oderwaniem się od dzisiejszego świata.

Do stolicy przyjechaliśmy o godzinie 6.30 od razu odwiedziliśmy rodzinę spod Warszawy. Dziadek chciał zobaczyć swojego wnuka i jego nowiusią żonkę. Wygłodniali po podróży niezbyt wygodnym autobusem zjedliśmy śniadanie u dziadka. Tak jak każdy dziadek miał nam do opowiedzenia wiele opowieści, to z dzieciństwa, z młodości etc. Niestety musieliśmy jechać dalej, toteż w stolicy byliśmy najwyżej godzinę.

Bardzo ważnym punktem był Radom. Wiadomo jeśli pakowanie jest w biegu to można zapomnieć wielu potrzebnych rzeczy, także i nam zabrakło jednej bardzo przydatnej. A mianowicie pasty do zębów -radomska apteka nas uratowała. Co by nie robić reklamy nie będziemy zdradzać firmy.

W Radomiu odwiedziliśmy Księgarnię i  „Małą Księżniczkę” – tęskniła za nami bardzo. Jeszcze nie znalazła swoich właścicieli dlatego smutno jej w Księgarni.

Po południu dotarliśmy do domu. Wysiedliśmy z samochodu.. nie wiedzieliśmy, że Sabciu chce się z nami przywitać. (Sebastian – wielki Bernardyn, który wzbudza respekt) Jak nie skoczył, jak zaszczekał, pomachał wielkim ogonem – a ja przestraszona, cała w nerwach. On taki wielki a ja mała i drobna, całe szczęście blisko był mój mąż, obronił mnie. Sabciu tak się cieszył, jak zobaczył nowe twarze.. chciał się po prostu przywitać

Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Wypakowaliśmy się nieco, uszczknęliśmy rąbka tajemnicy, zjedliśmy przepyszny obiad, położyliśmy się… chcieliśmy się tylko zdrzemnąć – nasz organizm jednak wiedział, że potrzebuje troszkę więcej odpoczynku, więc obudziliśmy się rano. Wypoczęci i wyspani.

Kaczuszki, które zaadoptowane w domu przesiadują mają mnie już z pewnością dosyć. 2 z nich to istne przytulanki, jednak jak to kaczki… strają „Kaczka to sra (…)” – Jasminum. Takie malutkie, takie mięciutkie, takie delikatne, tylko je przytulić.

Internet to nasz drugi (trzeci?) dom, więc w kontakcie ze światem byliśmy. Nie ryzykowaliśmy – przecież na odwyk nie przyjechaliśmy.

Ziemek troszkę pomagał w polu przy zwożeniu koniczyny dla krów, ja w tym czasie niestety zaglądałam co się w Słupsku i Ustce. Z racji tego, że woda stała na polach i w rowach po ulewnych deszczach trzeba było założyć kalosze. Nie pamiętam kiedy ostatnio miałam na nogach gumowce ;p Możliwe że podczas powodzi, która nawiedziła nasze miasto dziesięć lat temu a może i jeszcze wcześniej. Mała rzecz a cieszy.

W trakcie popołudniowej drzemki słuchaliśmy, Małej Księżniczki, opowiastek, satyr, opowiadań czytanych oczywiście przez samego autora. Do dziś w uszach słyszę ten głos. Mój mąż słodko zasypiał, ja słuchałam. Kotka Halinka w tym czasie najczęściej odbywała toaletę troszkę zagłuszając. Niedługo twórczość taty ujrzy światło dzienne, tak samo jak Mała Księżniczka.

A teraz kilka zdjęć.

[View with PicLens]

12►

„Pustynia to miliony czułych dotknięć. Zanurz rękę w piasku i poczuj jak one są szczęśliwe.”  To opowieść o zderzeniu dwóch światów, światów, w których szczęście ma różny wymiar. Czy żeby być szczęśliwym, trzeba odbierać szczęście innym? Mała Księżniczka i jej pustynia odpowiadają na te i inne pytania.

„Mała Księżniczka to przepiękna opowieść o przygodach podróżnika i złotowłosej dziewczynki, zamieszkującej odległą pustynie, gdzieś na południowych krańcach Afryki.Podróżnik trafia na pustynie w drodze zakładu z kolegami. Podczas swojej samotnej wędrówki spotyka Małą Księżniczkę. Od tego spotkania Mała Księżniczka staje się jego przewodniczką. Księżniczka pokazuje mu pustynie jakiej do tej pory nikt jeszcze nie widział.

Czas spędzony z Księżniczką uświadamia mu, że w jego współczesnym świecie pełnym udogodnień jest wiele dróg prowadzących do nikąd. Jak żyć aby nie zabłądzić i nie odbierać szczęścia innym?  Mała Księżniczka z dziecięcą naiwnością, próbuje nauczyć podróżnika tych i innych wartości, co niekiedy przeradza się w poważną dyskusję. Racjonalne rozumowanie i naukowe wytłumaczenia podróżnika przegrywają z dziecięcym pojmowaniem świata. Podróżnik wraca do domu jako odmieniony człowiek.

Książka zawiera osiemnaście przepięknych ilustracji malowanych ręcznie akwarelami do każdego z rozdziałów autorstwa Jacka Frankowskiego, a także  spis najpiękniejszych ponadczasowych złotych myśli i powiedzeń Małej Księżniczki. Aby tego było mało, na płycie znajduje się 5 najpiękniejszych i najbardziej znanych kołysanek w bajkowym wykonaniu Kasi Walasik, które przywołają niejdno wspomnienie dzieciństwa, a dziecko nawet najbardziej rozbrykanego zaczarują w kolorowy i bajkowy sen.”

Zapraszam na stronę internetową Małej Księżniczki - http://malaksiezniczka.eu

Jak pisze autor we wstępie do bajki „Mały Książe , będąc na Ziemi nie powiedział , że ma młodszą siostrę. Może po prostu nikt go o to nie zapytał. Posłuchajcie więc….”

Przeczytaj więcej :

• Dzieje się
• Napisali o albumie
• Mała Księżniczka w Księgarni

Możliwe, że jeszcze dziś dopiszę tu bardzo ważną informację związaną oczywiście z Małą Księżniczką. Dlaczego tak długo o niej nie pisałam na blogu? Aż wstyd się przyznać.. przez czerwiec ani lipiec nie napisałam ani jednej notki, czas nadgonić tę nieobecność i wziąć się porządnie w garść. Zaczynam od Małej Księżniczki

Tegoroczny Festiwal Pieśni Religijnej tak długo wyczekiwany odbył się 29 maja w koszalińskim Kinie Kryterium. Było wielu wykonawców więc od 9.30 do 16.30 trwały występy finałowe. Przesłuchania odbywały się Słupsku, Szczecinku, Świdwinie, Koszalinie czy Pile. Poziom uczestników był bardzo zróżnicowany. O godzinie 16.30 wystąpiła Viola Brzezińska z zespołem.

Nasz plan dnia przedstawiał się następująco: 5-6 pobudki, 7.15 – wyjazd, 8.35 dojazd do Kina Kryterium w Koszalinie, około 11.20 nasz występ, o godzinie 16.30 zakończyły się występy starszych wykonawców i niedługo potem na scenie pojawiła się Viola Brzezińska z Zespołem. Po koncercie nastąpiło odczytanie wyników, wręczenie nagród, wielka radość dla każdego kto dotrwał do finału a zarazem do godziny 18. (dla tych co wstali o 5 był to nie lada wyczyn).

W konkursie o Złoty Witraż walczyło aż 36 podmiotów wykonawczych a byli to soliści, duety, trio, zespoły wokalne, zespoły wokalno-instrumentalne, chóry w różnych kategoriach wiekowych.

Przygotowywaliśmy się kilka tygodni do tego występu, a nie było łatwo zebrać wszystkich na każdej próbie, więc chodziliśmy w kratkę.  Prostych utworów nie wybraliśmy, więc próby były prawie każdego dnia, trwały godzinę, czasem pół – generalna jednak była najdłuższą i najbardziej owocną. Nasze utwory były z repertuary Michaela W.Smitha „Otwórz me oczy o Panie” i TGD (Trzecia Godzina Dnia) „Niepojęta łaska” Oba te utwory były w aranżacji Krzysztofa Pawłockiego.  Jako nieliczni w grupie dziecięcej mieliśmy muzykę na żywo, nie było płyty która mogłaby się zaciąć lub przestać grać w połowie utworów.

Na gitarze klasycznej zagrał Krzyś (już wcześniej wspomniany) na bongosach – Jorge i Federico - zagrała Małgosia Muraszko nasza wspaniała gitarzystka

Aniołki prowadzimy od dwóch lat. Gdyby każde dziecko chodziło na każdą próbę, to mielibyśmy już spory 40 osobowy zespół. Na dzień dzisiejszy przychodzi około 15 osób. W konkursie wystąpiło tylko 8 Aniołków, były niestety ograniczenia co do ilości zespołu. Mimo, że nie zajęliśmy żadnego miejsca (dziękujemy akustykowi) to jesteśmy dumni z Naszych Aniołków, i jest to doskonałe podsumowanie dwuletniej pracy.

Do Koszalina przyjechaliśmy 25 – osobową grupą, gdyż razem z dziećmi jechali także  rodzice (całe szczęście) Aleksandra Hulecka (solistka) oraz Trio „Angeles” przygotowała Beata Kamińska – z Nią też dziewuszki przyjechały i otrzymały w grupie dzieci młodszych 2- gie miejsca Ola jako solistka i Angels jako zespół wokalny.

Współpraca:

Małgosia Muraszko

[View with PicLens]

]]> http://cassia.pl/festiwal-piesni-religijnej/feed/ 0