a DZIŚ? Nie wyobrażam sobie życia bez męża, czyli także bez Warszawy. Minęły zaledwie 363 dni, co będzie co kolejne 363 ? Nie wiem, nie chce wiedzieć. To co dzieje się dziś, i teraz jest NAJWAŻNIEJSZE!

Często wspominam czasy, w którym nie musiałam o decydować w sprawach ważnych i tych mniej ważnych. Patrząc z perspektywy stwierdzam, że nie chciałabym do nich wrócić. Beztroskiego życia zbyt wiele źle robi w przyszłości. Sądzę, że decyzja o ślubie zapadła w odpowiednim momencie. Nie za wcześnie, a i nie zbyt późno.

MĄŻ. Najważniejsza osoba w moim życiu. Kiedy się poznaliśmy WSZYSTKO (dosłownie WSZYSTKO) zaczęło się zmieniać, zaczęło zjeżdżać zupełnie na inny tor, nie powiem że przestawienie zwrotnic było planowane. Wszyscy i wszystko nagle zaczęło tętnić życiem, choć czasem czarne/ciemne chmurzyska pojawiały się nad nami. Wtedy byliśmy już razem i łatwiej, zdecydowanie łatwiej było nam je odgonić.

Za dwa dni minie dokładnie rok od dnia naszego ślubu –  nasuwa się pytanie. Czy decyzja o małżeństwie była dobrą, słuszną, prawidłową.. Nie dowiemy się dziś, czy jutro, nawet za miesiąc nie znajdziemy odpowiedzi.. Przecież znamy się dopiero 2 lata

Poznaliśmy się 26 sierpnia 2009 r. podczas wyprawy „Boso przez plażę” (czytaj – ‘Nieoczekiwane spotkanie’ oraz ‘Dzień 13 – 26 sierpnia‘ i ‘Dzień 14 – 27 sierpnia‘). Chwilę po spotkaniu wiedzieliśmy, że to właśnie TA osoba, z którą już zawsze będę. Po kilkudziesięciu dniach zaczęliśmy myśleć o małżeństwie. Niektórzy się zapytają – dlaczego tak szybko? Odpowiem krótko, ale chyba treściwie. MIŁOŚĆ nie zna pojęcia czas.

Tylko nieliczni wiedzieli, że chcemy zawrzeć związek małżeński (potocznie ślub) 28 sierpnia 2010r. Postanowiliśmy uniknąć pytań ze strony rodziny i znajomych o takiej treści jak: a dlaczego tak szybko, a czy na pewno wiesz, że to TEN/TA, a gdzie będziecie mieszkać, a gdzie będziecie pracować, a gdzie to a gdzie tamto (…) i innych których już nie pamiętam. I po cichu staraliśmy się wszystko powoli dopinać na ostatni guzik. Równolegle pracowaliśmy nad wydaniem albumu Mała Księżniczka (link), bajki autorstwa Rafała Ziętka – czyli taty. (czytaj – Mała Księżniczka – bajka nie tylko dla dzieci).

W dniu, kiedy zdecydowaliśmy się na ślub, czyli wtedy kiedy „zarezerwowaliśmy dzień” w Kościele Mariackim chciałam wykrzyczeć całemu światu, że spotkało mnie (a raczej Ziemek mnie znalazł) największe SZCZĘŚCIE. Chciałam powiedzieć każdemu kogo spotkam, że wychodzę za mąż! Chciałam powiedzieć każdej znajomej jaki mój narzeczony jest wspaniały. Jednak postanowienie jest postanowieniem, więc świat nie usłyszał tej szczęśliwej wiadomości.

6 sierpnia zdecydowaliśmy się rozgłosić  światu wieść o naszych zaślubinach (czytaj informacje na Facebook.u- Uroczystość Zaślubin – Katarzyna Walasik i Ziemowit Ziętek). Wtedy też wszyscy  nasi znajomi posiadający profil na tym serwisie społecznościowym dowiedzieli się, że zamierzamy się pobrać.

Wielu naszych przyjaciół pomagało nam w ostatnich dniach naszego narzeczeństwa, wtedy kiedy my już czuliśmy malutki stres. Rodzice także, mieli ręce pełne roboty – przejęli się w końcu tym ważnym dniem.  Nie będziemy wymieniać każdego z imienia i nazwiska. Jeszcze raz wiedzcie jak bardzo Wam dziękujemy.  Z wieloma osobami jeszcze się na pewno spotkamy, jak tylko Wy znajdziecie ten czas i my.

Sprawą oczywistą było, że większość spraw, rzeczy była „załatwiana” na ostatnią chwilę. Suknia – wybrana 1,5 miesiąca przed datą właściwą. Troszkę wcześniej niż suknia garnitur Pana Młodego wisiał już w szafie. Butki zarówno Panny Młodej jak i Młodego były zakupione kilka tygodni przed ślubem. Obrączki odebraliśmy na dwa tygodnie przed. Losy chóru/zespołu ważyły się do ostatnich chwil, kto będzie dyrygował, kto będzie grał, kto będzie  śpiewał (w jakim głosie), kto zaśpiewa psalm. Dzień przed ślubem wiedziałam kto przeczyta czytanie.. Dzień przed ślubem byłam na próbie chóru i jeszcze śpiewałam w różnych głosach (na próbę wróciłam razem z Gosią po strojeniu sali w Gościńcu Słupskim w Bydlinie).

Tydzień przed dowiedzieliśmy się kto będzie głównym celebransem. Niestety nasz przyjaciel nie mógł przyjechać i wspólnie się radować. Ks Wojtek (główny celebrans) zna mnie od (prawie) dziecka – obiecał, że „kiedyś Ci będę ślubu udzielał”, więc nie mogło Go zabraknąć. Ks Norbert za to poświęcił spotkanie w Pile i był na czas.

Niedługo postaram się umieścić tutaj linki odsyłające do galerii ślubnej. Najwyższa pora by na blogu został ślad po ślubie i weselu.

Pamiętam pytania dotyczące odliczania na moim blogu, już zapewne wiecie do czego blog odliczał . do 15 godziny dnia 28 sierpnia 2010 r – teraz odlicza do pierwszej rocznicy.

Zdjęcia, które są umieszczone w tym wpisie są autorstwa Ewy Graniak – Wosinek (foto-gra-fka oraz Raj Lal) oraz jej męża Artura Wosinka (Ruthra-Kenisov oraz Ruthra-zyrka).

To już trzy miesiące

Dotknęliśmy nieba – pomyślałam tuż po przysiędze małżeńskiej. Uczucie niesamowite kiedy obok Ciebie stoi już mąż/żona a nie ukochany/a czy narzeczony/a. Dzień ślubu był przepięknym dniem jednak o tej pięknej naszej uroczystości napiszemy niedługo kiedy to będziemy mogli już umieścić kilka zdjęć. Dziś  - po ślubie jesteśmy już 9 dni  szaro, zielono i pomarańczowo

Odpocząć po ślubie i weselu trzeba, tak więc we czwartek 2 września wyjechaliśmy.. W naszą pierwszą podróż małżeńską wybraliśmy się do taty Ziemka. Obiecaliśmy, że przyjedziemy, więc szybko spakowaliśmy plecaki i w drogę.

Nie będę mówić w jakie strony pojechaliśmy – po zdjęciach na pewno można poznać – było pięknie. Mąż warszawiak a ja wychowana w małym miasteczku, ale też „miastowa” – wsi nie pamiętam – choć wmawiano mi, że jako dwulatka jeździłam. Ten wyjazd był dla NAS wielkim oderwaniem się od dzisiejszego świata.

Do stolicy przyjechaliśmy o godzinie 6.30 od razu odwiedziliśmy rodzinę spod Warszawy. Dziadek chciał zobaczyć swojego wnuka i jego nowiusią żonkę. Wygłodniali po podróży niezbyt wygodnym autobusem zjedliśmy śniadanie u dziadka. Tak jak każdy dziadek miał nam do opowiedzenia wiele opowieści, to z dzieciństwa, z młodości etc. Niestety musieliśmy jechać dalej, toteż w stolicy byliśmy najwyżej godzinę.

Bardzo ważnym punktem był Radom. Wiadomo jeśli pakowanie jest w biegu to można zapomnieć wielu potrzebnych rzeczy, także i nam zabrakło jednej bardzo przydatnej. A mianowicie pasty do zębów -radomska apteka nas uratowała. Co by nie robić reklamy nie będziemy zdradzać firmy.

W Radomiu odwiedziliśmy Księgarnię i  „Małą Księżniczkę” – tęskniła za nami bardzo. Jeszcze nie znalazła swoich właścicieli dlatego smutno jej w Księgarni.

Po południu dotarliśmy do domu. Wysiedliśmy z samochodu.. nie wiedzieliśmy, że Sabciu chce się z nami przywitać. (Sebastian – wielki Bernardyn, który wzbudza respekt) Jak nie skoczył, jak zaszczekał, pomachał wielkim ogonem – a ja przestraszona, cała w nerwach. On taki wielki a ja mała i drobna, całe szczęście blisko był mój mąż, obronił mnie. Sabciu tak się cieszył, jak zobaczył nowe twarze.. chciał się po prostu przywitać

Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Wypakowaliśmy się nieco, uszczknęliśmy rąbka tajemnicy, zjedliśmy przepyszny obiad, położyliśmy się… chcieliśmy się tylko zdrzemnąć – nasz organizm jednak wiedział, że potrzebuje troszkę więcej odpoczynku, więc obudziliśmy się rano. Wypoczęci i wyspani.

Kaczuszki, które zaadoptowane w domu przesiadują mają mnie już z pewnością dosyć. 2 z nich to istne przytulanki, jednak jak to kaczki… strają „Kaczka to sra (…)” – Jasminum. Takie malutkie, takie mięciutkie, takie delikatne, tylko je przytulić.

Internet to nasz drugi (trzeci?) dom, więc w kontakcie ze światem byliśmy. Nie ryzykowaliśmy – przecież na odwyk nie przyjechaliśmy.

Ziemek troszkę pomagał w polu przy zwożeniu koniczyny dla krów, ja w tym czasie niestety zaglądałam co się w Słupsku i Ustce. Z racji tego, że woda stała na polach i w rowach po ulewnych deszczach trzeba było założyć kalosze. Nie pamiętam kiedy ostatnio miałam na nogach gumowce ;p Możliwe że podczas powodzi, która nawiedziła nasze miasto dziesięć lat temu a może i jeszcze wcześniej. Mała rzecz a cieszy.

W trakcie popołudniowej drzemki słuchaliśmy, Małej Księżniczki, opowiastek, satyr, opowiadań czytanych oczywiście przez samego autora. Do dziś w uszach słyszę ten głos. Mój mąż słodko zasypiał, ja słuchałam. Kotka Halinka w tym czasie najczęściej odbywała toaletę troszkę zagłuszając. Niedługo twórczość taty ujrzy światło dzienne, tak samo jak Mała Księżniczka.

A teraz kilka zdjęć.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►